21 september 2018

Dagje uit tip: Nederlands Watermuseum


Nog op zoek naar een leuk museum?
Ga eens naar het Watermuseum in Arnhem. Wij vonden het heel erg leuk. Een educatief doe museum... Het is goed voor een goede middagvulling. Ook zijn er extra opties voor 1.50... zo kan je zelf shampoo maken of deelnamen aan het lab. Onze heren maakte hun eigen shampoo. 





Ook leerde wat er belangrijk is om mee te nemen als er een overstroming komt. Beneden onder de grond zit een gedeelte vol met spellen, opdrachten, groepsopdrachten en spelletjes en ondertussen leren die gasten zoveel. 





Wij waren echt verrast door dit kleine museum, maar hadden echt geen spijt. Mocht je het willen kan je in de brasserie nog wat drinken terwijl de kids in de buitenwaterspeelplaats spelen. 

Het museum ligt aan de rand van een groot en mooi opgezet park. Wij wandelde er nog even doorheen en zagen een waterval, een steile tuin, een hertenkamp en heel veel sluipdoorpaadjes waar kinderen zo dol op zijn

Dikke aanrader vanaf onze kant dus!


 

20 september 2018

Gastblog Maaike: Vrienden en ontbijtjes



Terwijl ik dit schrijf zit in te genieten van een Ontbijtje bij Villa Augustus, een restaurant annex hotel hier in het mooie Dordtse. Ik kijk uit over de moestuin waar een gedeelte van de ingrediënten voor de keuken worden gekweekt, de zon straalt schuin over de cavolo nero. Al mijmerend over het laatste recept dat ik daarmee maakte, valt mijn oog op een gezelschap waarvan met name de dame wel erg netjes gekleed is voor een reguliere ochtendwandeling: er gaat blijkbaar getrouwd worden vandaag en de tuin van De Villa is verkozen tot achtergronddecor. Haar witte jurk steekt af tegen het krullerig groen van de prinsessenboontjes.

Zo lief nog, dat naïeve toeleven naar de bruiloftsdag. Beetje jammer dat niet iedereen door heeft dat dat eerder de start is van een leven lang hard werken, dan een afsluiting van een tijdje flink bezig zijn met de mooiste trouwjurk, de perfecte locatie en smaakvolste bruidstaart.

Begrijp me goed: ik ben al een tijd getrouwd. Ook ik ben min of meer naar de bruiloft toegeleefd en had ideeën over een leven dat soepeltjes verliep omdat ‘de’ keuze nu eenmaal gemaakt werd.
Maar het leven is best grappig. Want waar het accent op ligt (de trouwerij) is een rustpunt vergeleken met alles wat daarna komt. I’m telling you. En als je dan ook nog besluit pleegkinderen in huis te nemen - dan is niks meer voorspelbaar.

Die open blik als je in een huwelijk stapt is trouwens ook een zegen. Net als de ietwat naïeve houding als je je bedenkt dat je wel ruimte in hart en huis hebt voor een kindje dat dat op dat moment goed gebruiken kan.
Als je in de toekomst kon kijken zou dat over het algemeen behoorlijk verlammend werken. (Ik heb dat zelfs in retrospectie als ik me bedenk welke achtbanen we al achter de rug hebben.)

En toch zetten mensen nog steeds die stap. Trouwen. Kinderen krijgen. Pleegouder worden. Contact zoeken en een plekje in de wereld mooier willen maken. Zo zijn we óók gemaakt.
En het mooie is dat we vaak meer kunnen dan we van tevoren konden denken. Blijk je restjes moed te hebben op plekken waarvan je niet eens wist dat je daar een opbergplek had. Blijkt een pleegkind op het moment dat je denkt dat deze onbereikbaar ver weg is, ineens op je schoot te kruipen en een stukje kwetsbaar van zichzelf te laten zien. Blijken vrienden meer te zien dan jij, en kunnen ze op exact een moment waarop je dat nodig had, aanschuiven voor een ontbijtje. Bij De Villa* bijvoorbeeld.

*Dit bericht is niet gesponsord. Maar mocht iemand die wat te zeggen heeft bij De Villa dit lezen: ik sta open voor een samenwerkingsverband hoor.


__________________________


Bedankt Maaike voor je bijdrage... Heerlijk om te lezen en wat heb je gelijk... Wat voelt zo'n bruiloft als een afsluiting van zo'n periode... terwijl het eigenlijk de start is. De start van diverse achtbanen, want ja wij hebben ze ook gehad. 

Zoals jullie lezen heeft Maaike ook haar eigen bedrijf Slip of the mind. Klik eens door om te kijken wat ze zoal doet en maakte. Een beetje reallife meekijken in het leven van een cateraar die ook nog pleegzorgmoeder is? Volg haar op instagram slip_of_the_mind. 

 

19 september 2018

Trainen@home

Na mijn revalidatie kocht ik voor thuis wat spullen om te kunnen trainen. Ben je nieuwsgierig wat ik kocht? Lees dan die blog nog eens. Ik had beloofd nog eens een update te schrijven. De eerste maanden na mijn revalidatie heb ik volop 2x in de week thuis getraind. Daarna begon mijn reintregratie periode en vond ik al snel een nieuwe job en niet veel later mijn huidige baan. Dat maakte dat ik minder tijd had, maar ook dat ik al zelf meer bewoog. 


Voor mijn werk nu fiets ik iedere dag 13km in totaal. Mocht ik nog ergens een boodschapje halen of een kind ergens vandaan moeten halen dan zit ik zo aan nog wat km's. Dus in dat opzicht had/heb ik geen echt cardio training meer nodig. Ook mijn andere trainingen bleken in combinatie met een leven wat meer en meer opgebouwd werd, te zwaar. In overleg met de fysio schroefde ik die naar beneden en verzonnen we een nieuw oefeningsschema. 

Dat doe ik nu een aantal maanden en dat gaat goed! Ik doe 3-4 x per week kleine oefeningen, fiets iedere dag en daarnaast probeer ik meerder keren in de week te wandelen. Dat wandelen varieert van even een blokje om tot een uur lopen. Heerlijk vind ik het. De oefeningen pas ik aan aan mijn dag en dat voelt het allerbeste. 

Nog steeds ben ik heel erg blij met mijn keuze om niet naar een sportschool te gaan en thuis te trainen. Juist doordat ik thuis ben kan ik het op ieder gewenst moment doen, de spullen die ik heb aangeschaft zijn voldoende. Daarnaast kwam ik er achter dat je ook dingen in huis kan gebruiken om te trainen. Soms train ik door de trappen meerder keren achter elkaar op en af te lopen. Of ik stap op een krukje als "opstap". Ik vind het heerlijk dat ik niet uit huis hoef, als de kinderen thuis zijn of het 's avonds laat is... Ik kan gewoon trainen! Ideaal. 

Dus mocht je willen sporten maar geen zin hebben in een sportschool, ik kan het je zeker aanraden om thuis te sporten. 

17 september 2018

11 jaar....

17 september....

Jouw verjaardag lieve schat!

Nog maar net was je geboren toch?
Nog maar net brachten we je voor het eerst naar school toch?
Nog maar pas geleden leerde je zwemmen toch?
Echt nog maar kort geleden deed je examen van judo, toch?

Maar nee niks is minder waar... 
Vandaag ben je 11 geworden en hoe!

We zijn zo trots op jou. 
Je zit al in groep 8 en doet het ontzettend goed. 
Vorig jaar kreeg je een prachtig advies mee voor het voortgezet onderwijs. 
Je ontwikkeld je op je eigen heerlijke manier en ik geniet zo van jou. 
Jij die mij mama maakte... maakt me keer op keer ontzettend trots! 

Wat ben je groot geworden,... 
klein was je al niet bij je geboorte, 
maar ondertussen heb je dezelfde schoenmaat als ik 
en zal het niet heel lang meer duren voor je me in de ogen kan kijken. 

 Overal heb je interesse in, voor thuis helpen ben je altijd wel te porren. 
De pubertijd staat voor de deur, maar ik heb alle vertrouwen in jou en ons dat we daar goed doorheen gaan komen. 

Gefeliciteerd lieve bink!












~omdat privacy ook in zijn leventje steeds meer een rol gaat spelen, staat deze bink liever niet meer met z'n gezicht op de foto en vertel ik ook niet teveel over zijn leven... maar zulke foto's mag ik nog wel met jullie delen... en ik ben ontzettend trots op hem dat hij zelf over zulke dingen nadenkt en keuzes maakt!~


14 september 2018

Andere kant van de vakantie



Als jullie de afgelopen weken mee gelezen hebben, hebben jullie vast onze super vakantie voorbij zien komen. Geweldige plaatjes van een prachtige plek. We maakte heel veel wandelingen, zwommen veel, winkelde, aten ijsjes en hadden het heel erg naar ons zin....

Maar uiteraard zien jullie niet alles. Ik heb er bewust voor gekozen om de hoogtepunten van onze vakantie te delen. Om het moois...onze zegeningen ... onze lachen te delen. Want eerlijk is eerlijk er was ook een andere kant. Een kant met rauwe randjes die zeer deed en tranen deed vloeien. 

Vorig jaar was ik volop aan het revalideren en stelde we ons in op niks. We hebben toen zeker al wat kunnen doen, maar niet wat we graag wilde. Dat was helemaal oke want we hadden al niet veel verwacht en ik had nog steeds veel pijn.

Nu was het anders...mijn klachten zijn nog altijd aanwezig,maar beter te beheersen, beter te voorspellen en beter mee om te gaan. Dus met een open blik en veel hoop gingen we richting Oostenrijk. En wat werden we gezegend met een lichaam wat veel meer kon dan we hadden gehoopt. Ik kon wandelen in onze geliefde bergen... Ja ik moest uiteraard rust nemen en onze weken er op in stellen. Groot voordeel is ook in zo'n vakantie dat alle werkzaamheden, huishoudelijke taken van thuis en andere verplichtingen weg vallen. Dat geeft heel veel ruimte in mijn energielevel en dus ook in mijn kunnen. 

MAAR...

Mijn hart wil zo graag zoveel meer... ik liep letterlijk tegen mijn grenzen op en moest zoeken hoe ik dat een plekje kon geven. Daar hoort veel praten bij, huilen en zoeken naar wat we willen voor de toekomst. Maar ook extra rust, soms wat extra medicatie en geregeld plakte Hans wat fysiotape op mijn pijnlijke bekken. En soms kan ik het dan ineens helemaal zat zijn dat ik altijd pijn heb... dan vliegt alles me aan en ben ik boos. Op wie? Op niemand... vooral op de situatie. 

Ondertussen zijn we al weer weken thuis en kunnen we alleen maar positief terug kijken op een geweldige vakantie. De pijnlijke randjes zijn uit de herinneringen verdwenen en het mooie blijft over. Daarnaast merk ik dat ik weer een stuk verder ben in mijn persoonlijke proces rondom mijn pijnklachten en rugproblemen. Net als een baby die een sprongetje maakt... eerst huilt een baby veel en niet veel later kan je kleintje ineens veel meer. Zo voelt deze vakantie ook een beetje voor mij... Ik moest tegen die grenzen aanlopen, om weer een stuk verder te komen in mijn acceptatie. 

En voor nu?

Nu dromen we al over nieuwe vakanties met deze geweldige ervaringen in ons achterhoofd..

12 september 2018

Hokjes....

Geen automatische alt-tekst beschikbaar.
Toen ik door ziekte op zoek moest naar passend werk, was het een grote wens dat ik bij een christelijk bedrijf zou kunnen werken. Hoe of wat maakte me verder niet uit, dat zou ik wel zien. God verhoorde mijn gebeden en gaf me een geweldige baan, bij een mooi en christelijk bedrijf. Wat ben ik blij hiermee!
Het familiebedrijf is reformatorisch en er wordt van vrouwen verwacht dat ze zich houden aan de kledingvoorschriften die ze hanteren. Oftewel: rokken en jurkjes aan. Gelukkig zijn dat juist mijn favoriete kledingstukken.
Het is enkele weken na mijn start als ik op mijn werk een ruimte in loop waar ik een vrouw van eind vijftig zie staan die ik niet ken. Aangezien ik nog maar net begonnen ben, ga ik ervan uit dat ze er ook werkt. Dan draait de vrouw zich om en kijkt naar me. Haar blik dwaalt naar beneden en weer terug naar boven, en als ze me aankijkt, zie ik in haar ogen dat ik ben gewogen… en te licht bevonden.
Het steekt me en maakt me wat onzeker. Want ja, ik kom niet uit een reformatorische nest en kleed me anders. Daarnaast draag ook make-up, sieraden en is mijn haar misschien wat kort. Ik voel dat het onuitgesproken oordeel zeer doet, want ik geloof tenslotte in dezelfde God en ben niet minder, omdat ik in een andere kerk zit.
Aan de andere kant, als ik eerlijk naar mezelf kijk, heb ik op grond van wat ik zag in één blik – keurige grijze knot (prachtig vind ik die; iemand een idee hoe ze dat altijd zo mooi voor elkaar krijgen?) en kleren die passen bij reformatorische mensen – verondersteld dat deze dame wél uit de reformatorische hoek komt. Waarom mag ik wel dit constateren bij deze vrouw en mag zij niet constateren dat ik dat niet doe?
Als ik me dat realiseer, stap ik snel op haar af en steek mijn hand uit. Ik stel mezelf voor en wisselen wat woorden. Daarna gaan we beiden door met waar we mee bezig zijn. Toch blijf ik eraan denken en me afvragen: Waarom is het zo belangrijk hoe we eruitzien? Wat maakt het uit of ik duidelijk wel of niet uit een bepaalde hoek kom? Is het omdat we elkaar zo graag in een hokje willen stoppen?
Persoonlijk heb ik een hekel aan hokjes en ik ben er groot voorstander van om gewoon te zijn wie je bent. Ongeacht welk hokje er bij je lijkt te passen, ongeacht welk stempel er op je voorhoofd gedrukt is. Vooral omdat ik zelf, voor mijn gevoel, niet in één hokje pas.
De vraag aan mezelf is nu alleen: durf ik zo ook naar anderen te kijken? Durf ik de ander te zien zoals die is? Zie ik een vrouw met een prachtige grijze knot en kleren die degelijker zijn dan die van mij? Of stop ik dezelfde vrouw in een hokje, omdat ze dan vast wel reformatorisch zal zijn?
Hoe het ook zij, één ding weet ik wel: ik heb nog een hoop te leren op het vlak van hokjes en ik vraag me af: Is daar misschien ook een hokje voor? Het ik-moet-nog-zo-veel-leren-hokje?
~deze blog kwam al eerder online op Sestra.nl

10 september 2018

Dagje uit tip: Openluchtmuseum

Wij zijn nog steeds ontzettend blij met onze museumjaarkaarten en maken er ook flink gebruik van. Leuk weetje, bijna al onze vrienden hebben hem en spreken dus geregeld met vrienden af om een dagje naar een museum te gaan. De kinderen hebben elkaar, genoeg broodjes en drinken in de rugzak, bakje koffie ergens en je hebt een topdag met elkaar en bent helemaal bij gekletst. 

Zo ook... we gingen met vrienden naar het Openluchtmuseum. Wat is en blijft dat toch een geweldig museum! Echt een aanrader om een dagje heen te gaan. Zoveel te zien en te leren. Eigenlijk is een dag nog te kort. Wij hebben genoten ...




Hoera ik kan het nog :)




Zijn jullie wel eens in het openluchtmuseum geweest?