Een titel die misschien niet zo past bij mijn blog...
en al helemaal niet bij mij.
Ik ben een persoon die heel veel ziet zitten, vaak vrolijk is en vol energie.
Dat is in de afgelopen maanden veranderd...
De energie is er niet altijd meer, het zien zitten is langzaam weggeebt en (bijna) altijd vrolijk en blij.... lijkt lastiger te worden...
Waar dat door komt?
Om dat verhaal compleet te maken neem ik jullie mee naar vorig jaar
DECEMBER 2015
Als jullie mijn blog al wat langer volgen dan weten jullie dat ik al sinds december lichamelijk gezien aan het tobben ben. Dat begon met pijnklachten in mijn bil tijdens het zitten. Deze pijn werd dusdanig erg dat ik wel besefte dit gaat niet vanzelf over en half januari stapte ik bij de fysio naar binnen. Deze stelde de diagnose piriformus syndroom. Daarna volgde maanden van pijnlijke behandelingen dmv dry needling. Soms waren de klachten weken weg om in alle hevigheid weer terug te komen. Vlak voor de vakantie leek er een doorbraak te zijn... De pijn was al een tijd weg en ook de spanning in mijn spieren bleek voor het grootste stuk weg. SUPER!... 3 dagen later lag ik weer op de bank bij de fysio. Tijdens een onschuldig stukje zwemmen was er weer "iets" ingesprongen en ik had weer veel pijn. Ik werd weer behandeld en gemasseerd. Omdat we daarna bijna gelijk op vakantie gingen, regelde ik via de huisarts een voorraadje diclofenac. Deze gingen mee in de koffer. Ik moest en ik zou in de bergen lopen. Daarom slikte ik braaf 3 maal daags de pijnstillers en paractamol. Zodat er een goede spiegel opgebouwd zou zijn. Zoals jullie misschien wel gelezen hebben, hebben we op en top genoten van de bergen en vakantie. En ja ik heb gelopen... dat wilde ik zoooo graag en wilde het me niet laten afpakken door een "stom" lijf wat niet meewerkt. De pijn werd in de vakantie zelfs minder!
SEPTEMBER 2016
Weer terug in het normale ritme komt de pijn weer terug. En als ik eerlijk naar mijn lijf luister, zijn de klachten door al die heen maanden veranderd. Ik heb continue pijn in mijn bil, heup en onderrug. Soms begint het ook helemaal door te stralen naar mijn been. Ik merk dat ik het zat begin te worden en besluit naar de dokter te gaan. Die laat foto's van mijn bekken nemen, die hoe raar het ook klinkt teleurstellend goed zijn. Na overleg met de fysio en huisarts besluiten we dat ik naar een bekkenfysio moet gaan. Ik tref een top bekkenfysio, maar wat ze ontdekt... daar word ik niet blij van. Het probleem blijkt niet een kleine spier in mijn bil te zijn, maar mijn bekken is het probleem. Eigenlijk de spieren die me stabiliteit geven... Deze werken dusdanig slecht dat ik om het simpel uit te leggen bekkeninstabiliteit heb. Niet zoals bij een zwangerschap door hormonen, maar door te zwakke spieren. Maar ze heeft een behandelplan en denkt me al snel weer op de been te hebben...
DAT "SNEL" VIEL DUS TEGEN...
Ik moest behandeld worden, gaan sporten en dan zou ik zo weer de oude zijn. Voor mij klonk dit al niet erg geloofwaardig. Maar deed mijn best dit ook te geloven. Tot na de eerste behandeling en 2 trainingen onder de begeleiding van mijn nieuwe fysio. Mijn lichaam is zo slecht dat ik de oefeningen eigenlijk niet kan doen, omdat ik de dag erna anders bijna niet kan lopen... Ook de behandelingen blijken te zwaar...
Behandelingen en trainingen worden tot bijna niks teruggeschroefd...
en ik? Ik ben teleurgesteld in mijn lichaam... hoe ik het ook probeer ik kan niet meer geloven en vertrouwen dat het nog goed komt... Iedere keer weer de teleurstelling dat het nog niet goed is...
KOMT DIT OOIT NOG GOED...
Dat was letterlijk de tekst die ik naar een vriendin appte.... en nog steeds weet ik het niet. Het is lastig om te accepteren dat dit nog weken, maanden en heel misschien wel jaren gaat duren... En of het dan over is... Ik weet het niet...
Al deze negatieve energie, teleurstellingen en pijn, maakt dat ik moe ben... Moe in mijn hoofd, moe in mijn lichaam...Dat maakt ook dat ik kwetsbaar ben... opmerkingen van mensen om me heen.. Hoe goed bedoeld komen extra hard binnen, tranen zitten hoger dan ooit...
GROEIEN...
En toch ergens in dit proces merk ik dat ik ook als mens mag groeien. Ik leer mezelf kennen op een manier die ik nog niet kende.
Ik leer kleine puzzelstukjes op zijn plaats te leggen.
Leer meer afhankelijk te zijn van anderen.
Leer mijn grenzen aangeven
En probeer dapper te accepteren dat ik grenzen heb.
Ook mag ik leren dat God er is...
En of het nou goed komt of niet ...
Hij is erbij...
Is dat makkelijk?
Nee...
Het is een dagelijkse strijd... om naast de continue pijn... niet depri te zijn en zelfmedelijden te hebben, maar te genieten van die kleine dingen, vrolijk te zijn, vertrouwen te hebben, mezelf te zijn...
WEL OF NIET DELEN...
Lang heb ik getwijfeld of ik dit zou schrijven en posten...Maar weten jullie... het leven is niet altijd leuk en vrolijk ... Het zou niet eerlijk zijn als ik nooit over de negatieve kanten zou schrijven. Daarom dit keer een extra persoonlijk stukje...
DANKBAAR HART...
Ik leef, heb 2 geweldige kinderen, een topvent en ben verder gezond... Naast de lichamelijke problematiek is er heel veel om dankbaar voor te zijn en daar geniet ik ook echt van!
Liefs Ilse...
