Wonderen bestaan

deze blog verscheen al eerder op Sestra.nl

Wonderen bestaan, daar zijn de meesten wel van overtuigd. Maar zie of herken je ze ook in jouw eigen leven? Persoonlijk vind ik dat best lastig. Helemaal als mijn gebeden niet verhoord lijken te worden of anders verhoord worden dan ik graag wilde.

Zo heb ik veel gebeden voor een nieuwe job, want voor mijn eigen werk als bloemist ben ik afgekeurd vanwege mijn chronische rug- en bekkenproblemen en dus moest ik op zoek naar iets anders. Eerst vond ik een baan bij een callcenter; niet echt wat ik zocht. Ik ben echter positief ingesteld en besloot te wennen op mijn nieuwe werk en ervoor te gaan, maar wel in de hoop dat ik voor het einde van het nieuwe jaar iets passenders zou vinden. Maar dat ‘voor het einde van het jaar’ was blijkbaar niet wat God in gedachten had…

Omdat ik me in een re-integratietraject bevond, had ik sollicitatieplicht. Mijn schoonmoeder, die dat wist, belde om te zeggen dat ze een leuke vacature in het Reformatorisch Dagblad had zien staan. Omdat ik op site die daarin werd genoemd niet de juiste info vond, belde ik het bedrijf op. Vooralsnog vooral uit plichtsbesef.

Het telefoongesprek maakte me echter heel enthousiast, want deze baan omvatte alles wat ik in een baan zocht. Dus toch maar een brief schrijven, besloot ik. En daarna ging het heel snel. Ik werd gebeld en uitgenodigd voor een gesprek. Daarna kreeg ik veel eerder dan de uiterste datum te horen dat ik mocht komen proefwerken. Vervolgens hoorde ik tijdens die dagen al dat ik het geworden was en binnen een week werd de detacheringsovereenkomst met de Jumbo gemaakt. En ik? Ik stond erbij en ik keek ernaar. Nou ja, uiteraard had ik ook wel wat gedaan, maar voor mijn gevoel was dat niet zo.

Waar ik hoopte om aan het einde van het jaar een andere baan te hebben gevonden, kreeg ik die zo in mijn schoot geworden. Binnen een maand was ik weg bij het callcenter en kon ik opnieuw beginnen. Een wonder, vind ik.

En jij, geloof jij in wonderen? En zie je ze ook? Anderen zeiden tegen me dat ze het zo knap van mij vonden, deze nieuwe baan. Zo zou ik het inderdaad kunnen bekijken, de eer naar mezelf toe trekken. Maar nee, de eer komt God toe. Wat hebben we een grote en goede God. Die op Zijn tijd Zijn plan voltrekt. En samen met David, zingt mijn hart het uit:

Wie bij U hun geluk zoeken

zullen lachen en vrolijk zijn,

wie van U hun redding verwachten,

zullen steeds weer zeggen:

‘God is groot!’

(Psalm 70:5, NBV)

Uit ervaring weet ik ook wat het is om geen vervulling van je gebed te zien, te wachten op een wonder en uitkomst. Wacht jij? Vertrouw dan op God en op Zijn tijd! Want Hij heeft alles in Zijn hand en zorgt voor jou. Zie je geen uitkomst meer… Ik weet hoe moeilijk het is, maar – nog belangrijker – God weet dat ook, en ik hoop en bid dat je troost in Zijn Vaderarmen vindt en Hij je hart zal vullen met geduld en berusting. Én je uiteindelijk zal helpen.

Belding met respect

Deze blog verscheen eerder op Sestra

Omdat ik door mijn chronische rug- en bekkenklachten in een 2e spoor-traject terechtgekomen ben, moet ik moet solliciteren voor een baan die beter bij mijn beperkingen past. Best eng, want ik ben opgeleid tot bloemist, maar in de banen die ‘men’ geschikt acht voor mij, heb ik niks aan dat papiertje en dus is het afwachten wat mijn nieuwe job zal worden…

Om ervaring op te doen en te testen wat ik lichamelijk aankan, solliciteer ik op allerlei banen. Vooral die waar niet te hoge eisen voor gelden. Zo ook op een functie bij een callcenter. Niet mijn droombaan, verre van zelfs. Tot mijn schrik word ik dezelfde dag nog gebeld met de vraag of ik langs wil komen. En wat begint met dat telefoontje, resulteert erin dat ik anderhalve week later al kan beginnen.

Met het ov moet ik naar hartje Rotterdam. Daar krijg ik in een tweedaagse training. Ik leer veel en luister met grote ogen mee met een ervaren callcenteragent. En dan, de derde dag, is het mijn beurt en moet ik ook gaan bellen. Superspannend, want laten we eerlijk zijn: niemand – en dan ook echt níémand – zit op een callcentertelefoontje te wachten. Aan het einde van de dag kan ik trots melden dat ik twee sales – lees: afspraken – heb. Hoera, ik kan het in ieder geval!

Tijdens mijn weken daar gebeurt er heel wat, maar het leukste is een compliment dat ik krijg van een man aan de telefoon. Ik had op mijn eigen manier de beste man proberen te overtuigen van mijn deal. Hij was op zijn beurt geïrriteerd geraakt, want ik was al ‘de zoveelste die hem belde’ en hij zat er helemaal niet op te wachten. Zoals ik geleerd had, boog ik mee en ‘begreep’ hem helemaal en vond toch weer een gaatje om nog eens aan te dringen. (Zo van: ‘Ja, ik weet het… Niet netjes… Maar helaas werkt het wereldje zo.’)

De beste man gaf me duidelijk te verstaan dat hij echt geen interesse had. Voor mij duidelijk het moment om te stoppen en zijn wensen te accepteren. Ik bedankte hem voor het gesprek en wenste hem nog een fijne dag. Terwijl ik nog wat notities maakte, hing deze man blijkbaar niet op en hoorde ik hem ineens praten tegen zijn collega. ‘Ja,’ zei hij, ‘dat was zo’n belding, je weet wel, zo’n callcenter. Ik word er helemaal gestoord van. Maar dit belding had respect voor me en luisterde.’

Ik moest hard lachen en omdat we nog verbonden waren, hoorde hij het. Meteen besefte hij wat er gebeurd was en dat ik alles gehoord had, en hij stamelde een excuus. Van mij hoefde dat al niet meer. Want ik was ‘een belding met respect voor de klant’. Wees eerlijk, een mooier compliment kun je in zo’n functie niet krijgen, toch?

Nu, een paar weken later, kan ik een boek schrijven over mijn maand in het callcenter. Over het feit dat mensen lelijk doen tegen me. Dat anderen heel leuk zijn en de gekste grapjes maken. Maar ook over hoe het er achter de schermen aan toe gaat in zo’n callcenter. Van collega’s die met veel mimiek staan te praten, anderen die het halve pand bij elkaar schreeuwen, omdat degene aan de andere kant van de lijn hen blijkbaar niet verstaan, en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Mijn ervaringen in het callcenter zijn dus zowel postief als negatief, maar toch ben ik blij dat het bij een maand is gebleven. Al heb ik er wel veel (van) geleerd. En daarom wil ik je meegeven: moet je ooit iets buiten je comfortzone doen, doe het dan gewoon. Je zult verbaasd staan van wat je ervan leert en dát neemt niemand je ooit meer af.

PS Mocht je gebeld worden door een callcenter voor energie, zeg dan gelijk dat je een vast contract hebt voor vijf jaar en dus geen interesse. Dat werkt het beste.