Wonderen bestaan

deze blog verscheen al eerder op Sestra.nl

Wonderen bestaan, daar zijn de meesten wel van overtuigd. Maar zie of herken je ze ook in jouw eigen leven? Persoonlijk vind ik dat best lastig. Helemaal als mijn gebeden niet verhoord lijken te worden of anders verhoord worden dan ik graag wilde.

Zo heb ik veel gebeden voor een nieuwe job, want voor mijn eigen werk als bloemist ben ik afgekeurd vanwege mijn chronische rug- en bekkenproblemen en dus moest ik op zoek naar iets anders. Eerst vond ik een baan bij een callcenter; niet echt wat ik zocht. Ik ben echter positief ingesteld en besloot te wennen op mijn nieuwe werk en ervoor te gaan, maar wel in de hoop dat ik voor het einde van het nieuwe jaar iets passenders zou vinden. Maar dat ‘voor het einde van het jaar’ was blijkbaar niet wat God in gedachten had…

Omdat ik me in een re-integratietraject bevond, had ik sollicitatieplicht. Mijn schoonmoeder, die dat wist, belde om te zeggen dat ze een leuke vacature in het Reformatorisch Dagblad had zien staan. Omdat ik op site die daarin werd genoemd niet de juiste info vond, belde ik het bedrijf op. Vooralsnog vooral uit plichtsbesef.

Het telefoongesprek maakte me echter heel enthousiast, want deze baan omvatte alles wat ik in een baan zocht. Dus toch maar een brief schrijven, besloot ik. En daarna ging het heel snel. Ik werd gebeld en uitgenodigd voor een gesprek. Daarna kreeg ik veel eerder dan de uiterste datum te horen dat ik mocht komen proefwerken. Vervolgens hoorde ik tijdens die dagen al dat ik het geworden was en binnen een week werd de detacheringsovereenkomst met de Jumbo gemaakt. En ik? Ik stond erbij en ik keek ernaar. Nou ja, uiteraard had ik ook wel wat gedaan, maar voor mijn gevoel was dat niet zo.

Waar ik hoopte om aan het einde van het jaar een andere baan te hebben gevonden, kreeg ik die zo in mijn schoot geworden. Binnen een maand was ik weg bij het callcenter en kon ik opnieuw beginnen. Een wonder, vind ik.

En jij, geloof jij in wonderen? En zie je ze ook? Anderen zeiden tegen me dat ze het zo knap van mij vonden, deze nieuwe baan. Zo zou ik het inderdaad kunnen bekijken, de eer naar mezelf toe trekken. Maar nee, de eer komt God toe. Wat hebben we een grote en goede God. Die op Zijn tijd Zijn plan voltrekt. En samen met David, zingt mijn hart het uit:

Wie bij U hun geluk zoeken

zullen lachen en vrolijk zijn,

wie van U hun redding verwachten,

zullen steeds weer zeggen:

‘God is groot!’

(Psalm 70:5, NBV)

Uit ervaring weet ik ook wat het is om geen vervulling van je gebed te zien, te wachten op een wonder en uitkomst. Wacht jij? Vertrouw dan op God en op Zijn tijd! Want Hij heeft alles in Zijn hand en zorgt voor jou. Zie je geen uitkomst meer… Ik weet hoe moeilijk het is, maar – nog belangrijker – God weet dat ook, en ik hoop en bid dat je troost in Zijn Vaderarmen vindt en Hij je hart zal vullen met geduld en berusting. Én je uiteindelijk zal helpen.

Belding met respect

Deze blog verscheen eerder op Sestra

Omdat ik door mijn chronische rug- en bekkenklachten in een 2e spoor-traject terechtgekomen ben, moet ik moet solliciteren voor een baan die beter bij mijn beperkingen past. Best eng, want ik ben opgeleid tot bloemist, maar in de banen die ‘men’ geschikt acht voor mij, heb ik niks aan dat papiertje en dus is het afwachten wat mijn nieuwe job zal worden…

Om ervaring op te doen en te testen wat ik lichamelijk aankan, solliciteer ik op allerlei banen. Vooral die waar niet te hoge eisen voor gelden. Zo ook op een functie bij een callcenter. Niet mijn droombaan, verre van zelfs. Tot mijn schrik word ik dezelfde dag nog gebeld met de vraag of ik langs wil komen. En wat begint met dat telefoontje, resulteert erin dat ik anderhalve week later al kan beginnen.

Met het ov moet ik naar hartje Rotterdam. Daar krijg ik in een tweedaagse training. Ik leer veel en luister met grote ogen mee met een ervaren callcenteragent. En dan, de derde dag, is het mijn beurt en moet ik ook gaan bellen. Superspannend, want laten we eerlijk zijn: niemand – en dan ook echt níémand – zit op een callcentertelefoontje te wachten. Aan het einde van de dag kan ik trots melden dat ik twee sales – lees: afspraken – heb. Hoera, ik kan het in ieder geval!

Tijdens mijn weken daar gebeurt er heel wat, maar het leukste is een compliment dat ik krijg van een man aan de telefoon. Ik had op mijn eigen manier de beste man proberen te overtuigen van mijn deal. Hij was op zijn beurt geïrriteerd geraakt, want ik was al ‘de zoveelste die hem belde’ en hij zat er helemaal niet op te wachten. Zoals ik geleerd had, boog ik mee en ‘begreep’ hem helemaal en vond toch weer een gaatje om nog eens aan te dringen. (Zo van: ‘Ja, ik weet het… Niet netjes… Maar helaas werkt het wereldje zo.’)

De beste man gaf me duidelijk te verstaan dat hij echt geen interesse had. Voor mij duidelijk het moment om te stoppen en zijn wensen te accepteren. Ik bedankte hem voor het gesprek en wenste hem nog een fijne dag. Terwijl ik nog wat notities maakte, hing deze man blijkbaar niet op en hoorde ik hem ineens praten tegen zijn collega. ‘Ja,’ zei hij, ‘dat was zo’n belding, je weet wel, zo’n callcenter. Ik word er helemaal gestoord van. Maar dit belding had respect voor me en luisterde.’

Ik moest hard lachen en omdat we nog verbonden waren, hoorde hij het. Meteen besefte hij wat er gebeurd was en dat ik alles gehoord had, en hij stamelde een excuus. Van mij hoefde dat al niet meer. Want ik was ‘een belding met respect voor de klant’. Wees eerlijk, een mooier compliment kun je in zo’n functie niet krijgen, toch?

Nu, een paar weken later, kan ik een boek schrijven over mijn maand in het callcenter. Over het feit dat mensen lelijk doen tegen me. Dat anderen heel leuk zijn en de gekste grapjes maken. Maar ook over hoe het er achter de schermen aan toe gaat in zo’n callcenter. Van collega’s die met veel mimiek staan te praten, anderen die het halve pand bij elkaar schreeuwen, omdat degene aan de andere kant van de lijn hen blijkbaar niet verstaan, en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Mijn ervaringen in het callcenter zijn dus zowel postief als negatief, maar toch ben ik blij dat het bij een maand is gebleven. Al heb ik er wel veel (van) geleerd. En daarom wil ik je meegeven: moet je ooit iets buiten je comfortzone doen, doe het dan gewoon. Je zult verbaasd staan van wat je ervan leert en dát neemt niemand je ooit meer af.

PS Mocht je gebeld worden door een callcenter voor energie, zeg dan gelijk dat je een vast contract hebt voor vijf jaar en dus geen interesse. Dat werkt het beste.

Ontdekken wie je bent

Na een intensieve revalidatieperiode voor chronische rug- en bekkenpijn, belandde ik door lang in de ziektewet te zitten in een 2e spoor-traject. Dat betekende: testen doen, ontdekken wat ik wil, gesprekken voeren en uiteraard heel veel solliciteren.

Testen maken

In deze fase maakte ik veel verschillende soorten testen. Een test om erachter te komen wat mijn droombaan is, eentje die me zou vertellen wat mijn drijfveren zijn, maar ook een test die mijn persoonlijkheid in kaart moest brengen. Allemaal leuke testen en niet spannend, want ik wist goed wie ik ben, wat ik kan en wat ik wil. Online vulde ik ze met groot plezier in en ik had met wat vriendinnen de grootste lol om de uitslag, die soms toch echt wel mank ging en soms ongelooflijk juist was. 

Capaciteitentest

Maar toen kwam die ene test: een capaciteitentest, die moest uitwijzen wat mijn werkniveau is. Nu ben ik na de basisschool naar het VBO gegaan. Daarna volgde een de MBO-opleiding tot verzorgende, om er vervolgens mee te stoppen en in te stromen in een MBO-2-opleiding tot bloemist.

Door de jaren heen heb ik wel geleerd, gemerkt dat mijn opleidingsniveau niet helemaal de juiste was, te laag. Dat was het gevolg van de beslissing die werd genomen in groep acht. Toen werd er van me gezegd dat ik niet zo’n hoogvlieger was en makkelijk afgeleid was; de reden waarom er ondanks mijn best wel goede Cito-toets werd besloten dat ik naar het VBO moest, want daar boden ze praktijklessen en dat zou goed voor me zijn. Vervolgens deed ik het VBO met twee vingers in mijn neus en slaagde met heel goede cijfers. 

Terug naar de capaciteitentest. Van tevoren speelden er allerlei vragen door mijn hoofd: Wat zou eruit komen? Stel dat ze zeggen dat ik inderdaad niet zo’n hoogvlieger ben? Kortom: ik zat trillend en erg gespannen mijn test te maken. Na de laatste vraag kwam de uitslag gelijk: ik bleek op MBO-niveau zeer ver boven het gemiddelde te zitten!

Buitelende emoties

Die uitslag ontroerde me; er gingen veel emoties door me heen en tranen rolde over mijn wangen. Aan de ene kant vanwege de bevestiging, die ik nu officieel voor mijn neus had. Aan de andere kant door boosheid, want waarom had ik deze test nodig om te weten dat ik niet dom ben? Dat heeft toch altijd in mijn achterhoofd geklonken! De opluchting en boosheid, het verdrietige gevoel en de blijdschap buitelden over elkaar heen. 

Daarna drong er ook nog wat anders tot me door: ik vroeg mezelf af waarom dit weten nu zo belangrijk voor me was. Mijn waarde hangt toch niet af van een papiertje? Niet af van een opleidingsniveau? Mijn waarde vind ik in God! Hij vindt mij oké en houdt van me zoals ik ben. Tegelijk besefte ik ook goed dat je zelfbeeld een deuk kan oplopen door negatieve opmerkingen in je kindertijd, of zelfs scheefgroeien.

Later deed ik nog een HBO-test, waar ik ook een positieve uitslag van kreeg. Die heeft er samen met de andere uitslagen voor gezorgd dat ik eindelijk kan zien wie ik echt ben. En ik geloof vast dat mijn Vader in de hemel blij met mij is, maar blijkbaar had ik deze testen nodig om te ontdekken wat Hij in mij gelegd heeft. 

Wie ben jij?

Dus, lieve vrouw, denk jij negatief over jezelf, vraag je dan eens af: zijn die gedachten wel de echte waarheid? Ik wil je aanmoedigen om dat te onderzoeken, want het is zo belangrijk om de waarheid over jezelf te ontdekken. Dus ga op zoek en begin je zoektocht bij het Vaderhart van God. Verzeker je van Zijn liefde en Zijn acceptatie om van wie je bent! Met de liefde en acceptatie van je hemelse Vader in je rugzak kan de zoektocht namelijk alleen maar slagen.

Ondertussen hoop ik voor jou dat je mag ontdekken wie je bent en zien hoe de Vader jou gemaakt heeft!

~deze blog is eerder verschenen op de site Sestra.nl~

Nieuwe baan!!!

Als je gisteren de "Goodbye April" blog hebt gelezen of me volgt op instragram, dan ben je al aardig op de hoogte. Maar vandaag dus op mijn blog het verhaal achter mijn nieuwe baan. 

2e spoor traject...

Even terugblikken.... eind maart mocht ik starten bij een Callcenter in een grote stad hier redelijk dichtbij. Doordat ik in de ziektewet zit bij mijn huidige werkgever (Jumbo), werd ik collegiaal gedetacheerd. Als je langer dan een jaar in de ziektewet zit en als er door een deskundige geoordeeld wordt dat je niet meer terug kan keren bij je werkgever, dan wordt er een 2e spoor traject opgestart. Een hoop regeltjes waar je aan moet voldoen en tegelijk ook veel bescherming. Zo dus oa een detachering, mocht er dan iets niet goed gaan bij de nieuwe werkgever heb je nog de zekerheid van een baan bij je eigen werkgever. Die zelfde wetgeving en traject verwachten dat je door solliciteert terwijl je al een nieuwe baan hebt. Voelt dubbel, maar is ook weer een stukje bescherming zodat je aan het einde van je ziektetijd zeker een baan gaat hebben. Zolang je die garantie nog niet hebt, ben je dus verplicht door te solliciteren. 

Solliciteren dus...

Na mijn start bij het callcenter was ik eerlijk gezegd niet heel blij met deze sollicitatieplicht, want ik hoopte op even rust en niet gelijk moeten solliciteren. Maar goed dat was nou eenmaal zo. Mijn insteek bij het callcenter was dat het me vooral om de ervaring ging. Testen wat ik mentaal en lichamelijk aankon en tegelijk een beetje ervaring opdoen de goede richting in. Bij het callcenter zelf hadden ze al gezegd, dit is geen werk wat je jaren doet. Dat merkte ik goed daar ter plekke. Het werk was leuk, ik vond het niet moeilijk en voor een tijd gewoon helemaal oke. Maar ik hoopte wel voordat ik in november ontslagen zou gaan worden bij de Jumbo dat ik dan iets anders zou hebben. 

Ilse, er staat een vacature in de krant...

Mijn schoonmoeder belde dat ze misschien wel een leuke vacature in de krant. Daar belde ze wel vaker voor, ik was moe en had heel de dag gewerkt. Maar vooruit dacht ik laat ik even kijken. Wat ik zag beviel wel... maar was niet helemaal duidelijk en dus besloot ik even te bellen. Een kort gesprekje en ik was best enthousiast over de functie en de persoon aan de andere kant van de lijn. Dezelfde middag schreef ik mijn sollicitatiebrief en mailde hem. 

Sneltrein...

Nadat ik die brief verstuurde ging het als een sneltrein verder. De brief mailde ik op een donderdag en dinsdag zou de vacature sluiten. Ik stelde me erop in dat ik aan het einde van die week misschien wel iets zou horen. Diezelfde dinsdagavond werd ik al gebeld, dat ze me graag wilde uitnodigen voor een gesprek later die week. Ik wist niet wat me overkwam, want dat had ik niet durven hopen. Vrijdags mocht ik op sollicitatie gesprek, een gesprek wat ik erg spannend vond en voor mijn gevoel veel steken liet vallen. Van de 15 brieven hadden ze 3 sollicitanten uitgenodigd, waarvan ik er eentje was. Ik zou weer een week moeten wachten op de uitslag, want de andere gesprekken moesten nog plaats vinden. Toen op maandagochtend om half 10 mijn telefoon ging viel ik dus ook bijna van mijn stoel. Dit kon ik niet geloven... ze wilde met mij verder. Of ik dezelfde week 2 ochtenden wilde meelopen met de persoon die ik moest gaan vervangen. Prompt vrij geregeld en extra oppas. Die 2 ochtenden waren erg spannend, maar bevielen me erg goed. Het gesprek na afloop was fijn en het hoge woord kwam eruit... Gefeliciteerd met je nieuwe baan... 

Starten bij de nieuwe job

Ik moest nog even doorwerken bij het callcenter, want achter de schermen moesten de jumbo en de nieuwe werkgever een detacheringsovereenkomst sluiten. Dat werd door beide bedrijven super snel geregeld en aan het einde van de week kon ik ontslag nemen bij het callcenter.
Vorige week een maandag mocht ik starten bij mijn nieuwe werkgever en wat voelt dat goed zeg. Dit is DE baan die ik zocht. Alles wat ik leuk vind en zocht zit erin. Ik zit nu volop in de inwerkfase en wordt overspoeld met voor mij nieuwe termen, handelingen, computerprogramma's en collega's. Maar wat ik nu al voel en merk...vanuit mij ... blijft ik hier nog heeeeeel lang :)

Maar wat doe je dan?...

Ik ben nu als administratief medewerkster binnen een sales team aan het werk.  Dit ga ik 22,5 uur in de week doen, verspreid over 4 dagen(hele omschakeling dus met wat ik de afgelopen 1,5 jaar werkte). Het is een mega uitgebreide functie, met naast het normale werk veel andere taken. Het is een hele uitdaging om alles rond te breien om de mannen uit het team te kunnen ondersteunen. Ik ben werkzaam bij een dienstverlenend bedrijf in de maritieme sector, we bevoorraden schepen wereldwijd met wat ze maar nodig hebben. Het zal nog wel even duren voor ik alles onder de knie heb, maar daar is het bedrijf zich ook van bewust en heeft geduld met me. De collega die ik ga vervangen gaat ergens dit jaar met zwangerschapsverlof en zal voor veel minder uren terugkomen. De komende tijd werken we nog samen op 1 functie en ik zal steeds meer zelf en alleen gaan doen, als zij dan weg is en minder werkt zal ik het allemaal alleen moeten. Ik ben super blij met mijn nieuwe job en verrast door hoe snel dit allemaal ging. 

3x Overnight Oats voor op kantoor

De laatste weken... maanden zelfs al.. start Hans het gezin 's ochtends op. Voor mij is dat te zwaar en door mijn medicatie ben ik 's ochtends nog niet erg helder. Dus de held... zorgt ervoor dat de kinderen gegeten, aangekleed en met volle tassen op de fiets richting school gaan. Omdat hij zelf ook geen ochtendmens is en niet genoeg tijd meer heeft om te ontbijten. Besloten we om zijn ontbijt de avond van te voren klaar te zetten en hij neemt het mee naar zijn werk. Ontbijt op zijn plekje op zijn gemak en toch een goede basis voor de dag ;)... 

Dat ontbijt kan Griekse Yoghurt zijn met noten, fruit en/of cruesli zijn. Maar ook overnight oats zijn een succes en goede afwisseling. Zelf hou ik niet van havermoutpap, koekjes wel weer dan, maar niet van de pap. Manlief daarentegen vind het erg lekker... Dus tijd om voor hem iedere avond een andere variant klaar te zetten... En natuurlijk zit er ook herhaling in maar, er zijn in ieder geval genoeg varianten om het lekker te houden. 

Vandaag geef ik jullie 3 recepten voor overnight oats... En natuurlijk kan je die ook gewoon lekker thuis opsmikkelen. Om ons ontbijt mee te nemen hebben we bekers met daarop een aparte bolle deksel, ooit gekocht bij de action en echt ideaal! Want het is zo lekker om sommige dingen een beetje knapperig te houden. 

Recept 1: Banana Overnight Oats

Je hebt nodig een

halve banaan in plakjes,

40 gram havermout

7 gram zonnebloempitten

15 gram walnoten

5 gram cocaobites

3 gram chiazaad

120 gram melk (of melkvervanger)

De walnoten en de cacaobites deed ik in de deksel. De beker vulde ik in lagen, eerst de banaan, dan de havermout, dan de zonnebloempitten en het ciazaad. Als laatste giet ik de melk erbij. Nachtje in de koelkast en je ontbijt to go staat klaar. 

Recept 2: Quinoa Blue Berries Overnight Oats

je hebt nodig:
1 halve appel

1 theelepel kaneel

15 gram voorgekookte quinoa

25 gram havermout

1 theelepel lijnzaad

35 gram blauwe bessen

10 gram walnoten

1 eetlepel zonnebloempitten

1 theelepel olijfolie

140 ml melk

De beker vulde ik met appel, kaneel, quinoa, havermout, lijnzaad, blauwe bessen, olijfolie en vulde hem af met de melk. In de deksel gingen de walnoten en de zonnebloempitten

Recept 3: Apple-Cranberry Overnight Oats

je hebt nodig:
1 halve appel

1 theelepel kaneel

30 gram havermout

1 grote eetlepels grove haverzaden

1 theelepel lijnzaad

handje gedroogde cranberries

1 theelepel olijfolie

140 ml melk

handje ongebrande amandelen

Vul de beker met de droge ingredienten (behalve de noten). Voeg dan de melk en de olijfolie toe. In de deksel deed ik de noten, zodat deze lekker krokant blijven.. 

Manlief gaat bepakt en bezakt richting zijn werk.. Ontbijt, lunch en fruit. Dit keer een salade, maar ook geregeld bammetjes of restjes van de dag ervoor. Klachten krijg ik zelden ;.

~de coconut/rice melk werd gesponsord door Coconut Dream en Kroon op het werk~

Rondje tuin {april 2016}

In april konden we echt van start! Bereid je maar voor op veel foto's ;)

Begin april was het dan zo ver... 

Ons eigen stukkie Hollandse klei was gefreesd en riep om onze aandacht...

Het pad lag ook onder de grond en de mannentjes zorgde ervoor dat het pad grond vrij werd... 

Rechts is onze tuin en links die van buurvrouw Tine...

Ook hebben we bijna ademloos naar de abrikozenboom van de buurvrouw staan kijken... 

De zaterdag erna gingen we enthousiast aan de slag. De pootuien gingen de grond in.

Samen met Thomas maakte ik groeirekken van het snoeiafval van onze vlinderstruik. Deze gingen de grond in en daar zaaide we de erwten bij. 

Heerlijk om hem zo bezig te zien... Hij is dol op de tuin en wil bij alles helpen. Hij is duidelijk gezegend met moestuingenen ;)

Voor alles de grond in ging bemestte we het met koemestkorrels, deze harkte we door de grond heen. We maakte ook de indelingen en legde lange houten planken neer, die we van onze buurvrouw Tine mogen gebruiken!

Vervolgens konden we in de week erna thuis aan de slag... De tuin leeg maken en bemesten en harken. Daarna kon er gezaaid worden. Op mijn werk kon ik grote houten bakken met gaas meenemen. Ik nam ze mee zonder te weten wat ik er mee moest doen. Toen ik gezaaid had wist ik het... Zo kan ik het kleine gezaaide, beschermen tegen onze katten en vogels. Maar er kan toch zon en regen bij! Ideaal, had ik er nu maar meer meegenomen.

Er werd veel sla gezaaid,  rucola, radijsjes en nog meer sla :)

De sla kwam al snel op...

Onze framboos was toch duidelijk echt overleden en ik kocht een paar weken geleden al een nieuwe bij de Dirk. Dit keer kocht ik een Tayberry, een soort kruising tussen een braam en framboos. Deze kreeg een nieuw plekje, tussen alle andere bessen in. Daarbij plantte ik slaapkamer geluk. Van vrienden kregen we daar stekjes van en het is geweldig spul. Het bedekt de bodem en onkruid heeft weinig kans en het groeit best snel. We hebben het al op meerdere plekken staan en zijn er erg blij mee. 

Aan de linkerkant naast bovenstaande tayberry staat een blauwe bes. Aan de rechterkant een rode bes, daarnaast een gele framboos en daarnaast een zwarte bes.... Allemaal afgescheiden door stenen en het plantje slaapkamergeluk. 

Om de 2 grote vakken ging ons hekje al, hier komen binnenkort tuinbonen op te staan en deze moeten we met netten kunnen afdekken tegen de katten en de vogels. Heerlijk om alles zo klaar te maken.

Onder de vlinderstruik maakte we een plek voor onze composthoop. Daar gooien we als ons groente, fruit en tuinafval neer (geen onkruid). Dat slinkt heel erg en daarna hou je compost over... Dat kan aan het einde van het jaar dan weer uitgespreid worden over de tuin.

De spinazie in het koude grond kasje heeft het goed naar zijn zin...

Ondanks dat ik heeeeeeel veel digitaal doe, hou ik ieder jaar ook een dagboekje bij... waarin ik schrijf, wanneer ik wat zaai en wat we kunnen oogsten..

Op ons stukkie Hollandse klei ging het werk de weken erna gewoon verder. De kroten werden gezaaid. Het pad werd weer recht gelegd. Een paar verdwaalde stekken van een braam kregen een nieuwe plek. 

In de kas groeit alles lekker door... hieronder de paksoi die het naar zijn zin heeft. 

Ik zag eerlijk gezegd een beetje tegen dit seizoen op... dacht dan "moet" ik zo vaak naar de tuin... Maar we hebben zulke heerlijke dagen gehad in april... dat was absoluut geen straf. Over het algemeen ga ik op mijn 2 vrije dagen een half uurtje werken en in het weekend vaak nog even met zijn allen een uurtje. Het verbaasde mij eigenlijk hoeveel je in zo'n korte tijd kan doen op een tuin. Vaak ging ik heerlijk op de fiets... Fietsmand vol geladen, laarzen aan...Wat een vrijheid... Ook na een drukke werkdag bleek ik het heerlijk te vinden om er even heen te gaan. Wat een rust en vrijheid voel ik daar.

In onze eigen tuin vond ik een vergeten aardappeltje, deze was al weer aan het uitlopen en had al mini aardappeltjes aan zijn wortels zitten... Hoe schattig 

Alle bessen liepen geweldig uit!

Maar ook de appel heeft eindelijk bloesem... helaas niet zoveel, maar vooruit.

De druiven in de voor en achtertuin lopen uit... zouden we dit jaar dan voor het eerst witte druiven van onze eigen plant?

Hoe is het in jullie (moes)tuin?

Werklijstjes voor mezelf en de kinderen

Jullie weten vast wel dat ik graag met lijstjes werk.

In de agenda die wel zelf afdrukte heb ik ook lijstjes gekozen voor de kinderen voor klusjes. Deze zaten in mijn agenda, maar dat werkte niet. De jongens vroegen zelf of ik ze aan de binnenkant van een kastje wilde hangen. Zo konden ze zelf hun klusjes in de gaten houden. Natuurlijk!

Wat ze doen?

Ze maken hun kamertje schoon, ruimen hun eigen was op in de kast, maken hun huiswerk, dekken 1 keer per week de tafel (soms helpen ze vaker ermee, als ze zin hebben) en ruimen 1 keer per week de vaatwasser uit.

Ik ben echt reuze trots op ze! Zo zelfstandig dat ze al zijn met hun 8 en 6 jaar...

Vervelend vinden ze het niet, het is ondertussen "normaal" en zit in hun ritme. 

Staat daar dan wat tegenover? Nou nee niet altijd. Nu plakken ze stickers, vroegen ze zelf om, vinden ze dan weer een tijdje heel erg leuk. Voor de stickers kregen ze voor ieder klusje een knikker, deze gingen in een weckpot. Als de weckpot vol zou zijn zouden we naar de Mac. gaan. Dat vonden ze een superplan. De eerst week werden er heeeeel veel klusjes gedaan, maar zo'n pot is best groot en daarna gingen de klusjes gewoon verder in hun eigen tempo en ineens leek het wel voor hun, zat hij toch vol. 

De schatten hadden voor mij ook een pot gemaakt. En als ik mijn pot vol zou hebben zouden ze van hun eigen geld een reep chocolade voor me kopen ... ohhh wat een schatten... hoe ik ook protesteerde hoe vasthoudender ze werden... dus vooruit... We zijn ondertussen al een aardig tijdje geleden naar de Mac. geweest en ik heb mijn chocoladereep al op en genoten van ieder stukje :)

Maar goed, na de knikker-mac-pot, kwamen dus nu op hun verzoek de stickers. Zakgeld krijgen ze standaard en soms als ze wat extra's doen krijgen ze een extra centje. Maar ik wil ze niet het idee geven, dat er tegenover normale klusjes in een gezin altijd geld of iets anders moet staan. Er zijn nou eenmaal dingen die erbij horen. Ik hoop dat ze dat leren op deze manier... 

En zijn we er streng in? Oh nee hoor... soms verplaatsten we het een paar dagen. Soms slaan we een weekje over omdat er een speelafspraak is, of dat er iemand ziek is of omdat ze net een meeeegaaa coool lego dorp hebben gebouwd de dag ervoor... Ja logisch dat ruim je dan niet gelijk op omdat je moet vegen in je kamer. Dan maken we de deal dat ze verder wel opruimen en schoonmaken, maar het vegen dan een keertje overslaan...

Het moet natuurlijk voor hen geen juk worden, net zoals ik zelf wel eens met mijn huishoudelijke taken schuif, zo hebben zij tot een bepaalde grens ook die mogelijkheid. 

Voor mezelf heb ik ook een leuk lijstje... 2 zelfs...

eentje voor het menu en eentje voor mijn "klusjes". Die zaten ook in mijn agenda en toen ik die van de kids aan de binnenkant van de kast hing. Ging er een klein gloeilampje branden ;)... "pling".... hup mijn lijstjes in een andere kast aan de binnenkant.. Erg handig ...

Wat ik doe?

nou alles :)...

Nee hoor niet alles... 

want ik moet eerlijk bekennen ik was eigenlijk nooit!... 

Hee??? 

Nee echt niet...

..ik heb een hele lieve man en die wast iedere zaterdag alle onze was weg.

Thanks he schatje!!! :)

Maar de rest doe ik wel. Iedere week maak ik een nieuw lijstje en iedere week staat er een extra klusje op :).

En op de andere schrijf ik mijn weekmenu's. Deze komen iedere zondag of maandag online op mijn Facebook pagina en op mijn Instagram account. Dus mocht je inspiratie nodig hebben, neem daar eens een kijkje!