Gastblog Cindy: Sociale contacten

Cindy is mijn gastblogger die schrijft over haar leven met bekkenproblemen. Ze neemt ons mee door haar leven heen. Omdat ik zelf ook bekken en SI klachten heb, herken ik veel van haar verhaal. Heb je ook bekkenproblemen en zoek je lotgenoten? Wordt dan lid van de Facebookgroep Bekkeninstabiliteit en dan? Vandaag schrijft Cindy over hoe haar chronische klachten haar sociale leven beinvloed! Pijnlijk en confronterend om te lezen, maar tegelijk wat gaaf dat je nu een echte vriendin getroffen hebt. Bedankt weer voor je blog!

_______________________________

Wanneer je chronisch ziek bent en beperkt, merk je dat je wereldje kleiner wordt. Vaak begint het met het verliezen van je baan. Ik zelf had een ontzettend leuke baan als administratief medewerkster bij een telefoonmaatschappij. Ik moest nog 2 weken en dan zou ik een vast contract van het bedrijf krijgen, waardoor ik het uitzendbureau vaarwel kon zeggen.Helaas werd mijn bekkeninstabiliteit zodanig dat ik mijzelf ziek moest melden, het directe gevolg was dat ik mijn baan verloor. 

Ik begrijp het wel, immers zou het een langdurige kwestie worden voordat ik zou herstellen (wat ik toen nog had verwacht). Geen enkele werkgever wil zoveel onkosten hebben aan een werknemer. Het is hard, maar wel de realiteit. 
Ik had in die periode leuke vriendinnen met wie ik standaard ieder jaar een Moederdagje hield. Dit hield in dat de vaders oppaste en wij gingen samen naar de huishoudbeurs. Even een dagje mama en vriendinnen tijd. Naarmate de tijd vorderde werd dit ineens stop gezet, er kwam geen nieuwe afspraak meer. De conclusie was dat ik altijd pijn had, moeilijk kon lopen en dus in hun ogen niet in staat zou zijn om nog mee te gaan. Dit was de eerste keer dat ik mij ontzettend in de steek gelaten voelde, besefte dat de vriendin toch niet zo’n vriendin was als ik dacht.

Mijn wereld van sociale contacten bestaat voornamelijk uit sociaal media waarbij ik leuke contacten en vriendschappen opgebouwd. Daarnaast hebben we zeer goede en beste vrienden. Sommige zien we wekelijks, anderen misschien 4 keer op een jaar, maar hoe weinig we elkaar ook zien (wat we van beide kanten jammer vinden) we zijn er wel voor elkaar. 1 telefoontje en we zijn er voor elkaar! In mijn ogen hoef je niet iedere dag elkaar te spreken om echte vrienden te kunnen zijn. Het gaat er om dat je er bent voor de ander in goede en ook in slechte tijden. Dat je samen huilt en samen lacht. Wanneer dat mogelijk is, ga je naar elkaar toe, ga je samen iets ondernemen.

De afgelopen maanden zijn wij wederom contacten kwijt geraakt. Bij de een krijg je een reden, van de ander hoor je niets. Wij zijn inmiddels zover dat we denken; of je accepteert ons hoe we zijn en als je daar niet mee om kan gaan is dit niet ons probleem. Wanneer “vrienden” opeens het contact verbreken ben je blijkbaar niet zo’n goede vriend als men dacht. Maar soms zomaar ineens komt er iemand op je pad waar van je direct denkt wat een top mens. Iemand die geen oordeel heeft en aan de andere kant recht voor zijn raap is . 
Ik had haar al vaker ontmoet en vond haar al aardig. Maar ineens was daar een paar maanden geleden die klik, de klik waarvan je weet dat is een echte vriendin. Beide denken we het zelfde over vriendschap, je hoeft elkaar niet dagelijks te spreken om vrienden te kunnen zijn. Ook zij heeft een aantal chronische aandoeningen en weet dus hoe het is. Samen kletsen we wat af met een kopje thee, vinden veel de zelfde dingen leuk, hebben dezelfde humor, afijn een persoon die ik echt als mijn vriendin beschouw. Ook onze mannen konden elkaar al, en ook dit is uitgegroeid naar een hechtere vriendschap.

Ik heb harde lessen geleerd in het verleden qua vriendschap en sociale contacten, maar er ook iets ontzettend moois voor terug gekregen…. Namelijk een echte vriendin genaamd Luus. Luus thanks for being my friend…. Xxxx 

Kijkje in Yvonne's atelier

Yvonne van Counseling & Atelier Yvonne geeft op haar site een kijkje in haar atelier. Zelf heb ik ook al eens de eer gehad om er te kijken! Super leuk, je raakt er niet uitgekeken. Netjes geordend, maar toch overal inspiratie. Zoveel te zien en ik krijg dan gelijk zin om ook zelf aan de slag te gaan. Tegelijk is het atelier ook zo duidelijk hoe Yvonne zelf is... licht... rustig.... open...  wit... maar uiteraard ook kleuren, dat kan niet anders in een atelier :)... Hieronder de intro van het filmpje!

Nieuwsgierig naar de rest van het filmpje?? Wil je even binnenkijken in haar atelier? Check dan haar site.

Naast het open atelier, plaatst Yvonne ook geregeld blogs. Zeker de blog over Dank je wel... Daar heb ik zelf nog wel wat van geleerd.. Niet omdat ik dat nog niet wist, maar omdat het me weer even stil zette bij hoe ik zelf complimentjes ontvang. 

Italiaanse witlofschotel

Voor ik met jullie het recept deel van deze geweldig lekkere witlof.... moet ik echt even het verhaal erachter vertellen. 

Yvonne mijn vriendin van Counseling&Atelier Yvonne is net als ik dol op koken en lekker eten. Alleen heb je misschien laatst in de budgetreeks wel kunnen lezen dat ze nogal een uitdaging heeft thuis door diverse intoleranties en allergieën. Dus ze kookt met totaal andere producten dan ik. Maar ja... beiden gek van koken en eten... Dat wordt uitwisselen van recepten en ideeen. 

Zo at ik een keer op een middag mee bij haar en kreeg een witlof van haar. Was een nieuw probeersel en het was heerlijk! Zacht en romig en lekker... met ui, knoflook, gehakt, zongedroogde tomaatjes en kokosroom.. gewoon super lekker... Alleen ik lust geen kokos.... Niet overheersend, maar wel te proeven. 1 x raden wat de week erna op mijn weekmenu stond? Juist witlof alla Yvonne in Ilse style...  Grappige is dat Yvonne juist weer aan het experimenteren was gegaan met mijn recept van witlof uit de oven met mosterd. Ik ging nu weer met haar recept aan de haal en maakte er iets compleet anders van... 

Italiaanse Witlof

500 gram witlof

1 ui

1 teentje knoflook

100 gram spekjes

100 ml slagroom

Parmezaanse kaas

zongedroogde tomaatjes

1 eetlepel Italiaanse kruiden

olie

Snipper de ui en knoflook fijn.

Verhit in een pan wat olie en verwarm de oven voor op 220 graden.

Fruit de uitjes en knoflook aan in de pan en voeg dan de spekjes toe. 

Bak rustig verder tot de spekjes mooi bruin en krokant zijn. 

Voeg dan de slagroom toe en de Italiaanse kruiden. 

Verhit dit even door zodat de saus iets indikt.

Snijd de witlofjes in de lengte in kwarten en snijd het bitterste stuk eruit. 

Leg ze in een ovenschaal of pan die in de oven kan naast elkaar.

Verdeel de saus over de witlof en zorg dat de spekjes een beetje evenredig verdeeld zijn. 

Dan kan je er tomaatjes over verdelen. 

Ik nam 5 zongedroogde tomaatjes, dat vond ik voldoende op deze hoeveelheid, maar meer of minder kan altijd natuurlijk. 

Met de kaasschaaf schaafde ik een paar grote schaafsels af van de parmezaanse kaas en verdeelde die er over heen. 

Ik gebruikte niet teveel kaas en heb de schotel er dan ook niet compleet mee bedekt, gewoon hier en daar een stuk.

Zet je ovenschaal of pan voor 20 minuten in de oven.

Zoals je hebt kunnen lezen is het totaal anders geworden dan wat ik die middag at bij Yvonne... sterker nog ze zou deze variant helemaal niet kunnen eten. Toch vinden we het over en weer super om elkaar op die manier te inspireren.

Hier thuis zijn thomas en ik de enigen die witlof lusten en aten dit samen op. Van hem hoefde die zongedroogde tomaatjes niet, maar verder vond hij het lekker. En ik.... ik baalde ervan dat de pan leeg was en wilde eigenlijk de pan nog uitlikken... Klikt misschien overdreven, maar soms heb je dat wel eens dat zoiets zo lekker en goed uitpakt, dat je heel de avond nog kan na genieten... Hihih en dat van witlof ;)... 

Het mag duidelijk zijn deze gaat hier dus veeeeeeel vaker voorbij komen. Witlof is ook nog eens heel gezond... Dus win win situatie .

Eerlijke brieven van mama's (deel 2)

Vorig jaar schreven Julia en ik elkaar al brieven, waarbij ik haar luisterend oor nodig had. Dit keer kreeg ik van Julia een brief... Waarin ze mijn advies nodig had. Poeffff wat moeilijk!!!.. Omdat we daar nog al in verschillen... Hieronder haar brief.

Adviezen over opvoeden vind ik lastig, omdat dat heel erg dichtbij iemand anders komt en je zo maar in een ingewikkelde discussie bent beland. Maar ik ken Julia ondertussen goed en durfde het aan om haar te voorzien van advies... maar die wijsheid...mensen die heb ik echt niet in pacht ..

De rest van mijn advies kan je bij Julia lezen

Hoe ga jij met het loslaten van je kinderen om?
Of heb jij nog DE tip voor Julia of mij... Vertel het ons!

Eerlijke brieven van mama's

Schrijf jij nog wel eens een brief aan iemand? Ik eigenlijk nooit. Toch leek het mij leuk om eens ouderwets in de pen te klimmen. Nou ja, achter de laptop dan. En eigenlijk zou ik dat vaker moeten doen! Op papier kan ik mijn gevoelens soms beter verwoorden dan in real life. 

Julia van Gezinsleven is sinds een jaar mijn vriendin. Ik heb er wel eens vaker over geschreven. Via onze blogs leren kennen en daar is een hechte vriendschap uit ontstaan. Zo fijn! 

Ik denk dat er meer vrouwen zijn die zich zullen herkennen in wat wij schrijven in onze brieven. Het gaat onder andere over 'alle ballen in de lucht houden' en streven naar perfectie. Ik wil er bij vermelden dat we niet op een andere manier schrijven omdat het online komt. Onze brieven komen gewoon recht uit het hart! 

Lees hieronder mijn eerste brief die ik aan Julia schreef... 

Julia's antwoord? Die lees je hieronder.... Waarom ik moest huilen bij het vervolg van haar brief kan je verder lezen op haar blog.. 

Hoe ervaren jullie dit?

 Heb jij ook het gevoel dat je alle ballen hoog moet houden? 

Streef je naar perfectie?

Of heb je er helemaal geen last van? 

In dat geval hoor ik graag van je hoe je dat doet! 

Kan ik vast wat van leren!

En o ja, zeg jij wel eens tegen je vriendin dat je van haar houdt? 

Gewoon om wie ze is. 

Ik doe het te weinig maar ga het vanaf nu vaker doen! 

Dus vriendinnen... wees gewaarschuwd haha.