Nieuwe baan!!!

Als je gisteren de "Goodbye April" blog hebt gelezen of me volgt op instragram, dan ben je al aardig op de hoogte. Maar vandaag dus op mijn blog het verhaal achter mijn nieuwe baan. 

2e spoor traject...

Even terugblikken.... eind maart mocht ik starten bij een Callcenter in een grote stad hier redelijk dichtbij. Doordat ik in de ziektewet zit bij mijn huidige werkgever (Jumbo), werd ik collegiaal gedetacheerd. Als je langer dan een jaar in de ziektewet zit en als er door een deskundige geoordeeld wordt dat je niet meer terug kan keren bij je werkgever, dan wordt er een 2e spoor traject opgestart. Een hoop regeltjes waar je aan moet voldoen en tegelijk ook veel bescherming. Zo dus oa een detachering, mocht er dan iets niet goed gaan bij de nieuwe werkgever heb je nog de zekerheid van een baan bij je eigen werkgever. Die zelfde wetgeving en traject verwachten dat je door solliciteert terwijl je al een nieuwe baan hebt. Voelt dubbel, maar is ook weer een stukje bescherming zodat je aan het einde van je ziektetijd zeker een baan gaat hebben. Zolang je die garantie nog niet hebt, ben je dus verplicht door te solliciteren. 

Solliciteren dus...

Na mijn start bij het callcenter was ik eerlijk gezegd niet heel blij met deze sollicitatieplicht, want ik hoopte op even rust en niet gelijk moeten solliciteren. Maar goed dat was nou eenmaal zo. Mijn insteek bij het callcenter was dat het me vooral om de ervaring ging. Testen wat ik mentaal en lichamelijk aankon en tegelijk een beetje ervaring opdoen de goede richting in. Bij het callcenter zelf hadden ze al gezegd, dit is geen werk wat je jaren doet. Dat merkte ik goed daar ter plekke. Het werk was leuk, ik vond het niet moeilijk en voor een tijd gewoon helemaal oke. Maar ik hoopte wel voordat ik in november ontslagen zou gaan worden bij de Jumbo dat ik dan iets anders zou hebben. 

Ilse, er staat een vacature in de krant...

Mijn schoonmoeder belde dat ze misschien wel een leuke vacature in de krant. Daar belde ze wel vaker voor, ik was moe en had heel de dag gewerkt. Maar vooruit dacht ik laat ik even kijken. Wat ik zag beviel wel... maar was niet helemaal duidelijk en dus besloot ik even te bellen. Een kort gesprekje en ik was best enthousiast over de functie en de persoon aan de andere kant van de lijn. Dezelfde middag schreef ik mijn sollicitatiebrief en mailde hem. 

Sneltrein...

Nadat ik die brief verstuurde ging het als een sneltrein verder. De brief mailde ik op een donderdag en dinsdag zou de vacature sluiten. Ik stelde me erop in dat ik aan het einde van die week misschien wel iets zou horen. Diezelfde dinsdagavond werd ik al gebeld, dat ze me graag wilde uitnodigen voor een gesprek later die week. Ik wist niet wat me overkwam, want dat had ik niet durven hopen. Vrijdags mocht ik op sollicitatie gesprek, een gesprek wat ik erg spannend vond en voor mijn gevoel veel steken liet vallen. Van de 15 brieven hadden ze 3 sollicitanten uitgenodigd, waarvan ik er eentje was. Ik zou weer een week moeten wachten op de uitslag, want de andere gesprekken moesten nog plaats vinden. Toen op maandagochtend om half 10 mijn telefoon ging viel ik dus ook bijna van mijn stoel. Dit kon ik niet geloven... ze wilde met mij verder. Of ik dezelfde week 2 ochtenden wilde meelopen met de persoon die ik moest gaan vervangen. Prompt vrij geregeld en extra oppas. Die 2 ochtenden waren erg spannend, maar bevielen me erg goed. Het gesprek na afloop was fijn en het hoge woord kwam eruit... Gefeliciteerd met je nieuwe baan... 

Starten bij de nieuwe job

Ik moest nog even doorwerken bij het callcenter, want achter de schermen moesten de jumbo en de nieuwe werkgever een detacheringsovereenkomst sluiten. Dat werd door beide bedrijven super snel geregeld en aan het einde van de week kon ik ontslag nemen bij het callcenter.
Vorige week een maandag mocht ik starten bij mijn nieuwe werkgever en wat voelt dat goed zeg. Dit is DE baan die ik zocht. Alles wat ik leuk vind en zocht zit erin. Ik zit nu volop in de inwerkfase en wordt overspoeld met voor mij nieuwe termen, handelingen, computerprogramma's en collega's. Maar wat ik nu al voel en merk...vanuit mij ... blijft ik hier nog heeeeeel lang :)

Maar wat doe je dan?...

Ik ben nu als administratief medewerkster binnen een sales team aan het werk.  Dit ga ik 22,5 uur in de week doen, verspreid over 4 dagen(hele omschakeling dus met wat ik de afgelopen 1,5 jaar werkte). Het is een mega uitgebreide functie, met naast het normale werk veel andere taken. Het is een hele uitdaging om alles rond te breien om de mannen uit het team te kunnen ondersteunen. Ik ben werkzaam bij een dienstverlenend bedrijf in de maritieme sector, we bevoorraden schepen wereldwijd met wat ze maar nodig hebben. Het zal nog wel even duren voor ik alles onder de knie heb, maar daar is het bedrijf zich ook van bewust en heeft geduld met me. De collega die ik ga vervangen gaat ergens dit jaar met zwangerschapsverlof en zal voor veel minder uren terugkomen. De komende tijd werken we nog samen op 1 functie en ik zal steeds meer zelf en alleen gaan doen, als zij dan weg is en minder werkt zal ik het allemaal alleen moeten. Ik ben super blij met mijn nieuwe job en verrast door hoe snel dit allemaal ging. 

Leef, geniet, lach

Wat is het enorm belangrijk om te genieten! 

Te lachen!

Dat kan alleen maar als je leeft

Terugblikje

Toen ik bijna 1,5 jaar geleden tot stilstand kwam door mijn bekken/rugproblemen vergat ik na een tijd hoe dat moest. Op foto's uit die periode kan ik aan mezelf zien dat ik niet echt lach. Het genieten van het leven en daarbij lachen leek ik wel verleerd. Ik had ook echt het gevoel dat ik niet meer kon genieten. Kon me ook niet voorstellen dat ik nog heel erg van het leven kon gaan genieten met een rug die altijd zeer deed. Hoe hard alle lieve mensen van mijn revalidatiekliniek ook riepen dat dat echt zo was.. Ik kon het niet geloven en moest het echt zelf gaan ervaren. 

Tijdens mijn revalidatie gingen we op vakantie naar Oostenrijk. Wat had ik een zin in die vakantie, maar tegelijk lag er een grijze sluier overheen.... "want die rug/bekken".... Hopeloos voelde het. Maar op de goede moed van mijn lief gingen we weg en we zouden het wel zien. We zouden er even lekker uit zijn en in ieder geval onze geliefde bergen weerzien. 

Leef

Wat daar gebeurde voelde voor mij als een wonder. Want na een week ontdekte ik dat ik leefde. Ja natuurlijk leefde ik daarvoor ook al, maar dat voelde meer alsof ik ademde en mijn dingen deed. Daar kwam ik weer tot leven. Mijn hart begon weer sneller te kloppen, mijn hart deed vreugdedansjes in mijn borst.... Ik leefde weer... want ik kon weer oprecht lachen en genieten. Daar voelde ik wat ik al die tijd gemist had.... LEVEN.... GENIETEN.... LACHEN.... door de vakantie ervaarde en voelde ik echt tot in iedere vezel van mijn bestaan dat ik kon genieten van het leven. Uiteraard deed mijn rug nog steeds pijn en waren de klachten niet weg. Maar mentaal kreeg ik daar zo'n enorme boost... Dat die vakantie voor altijd in mijn geheugen gegrift staat. Die vakantie heeft mij laten voelen dat  ik kan genieten van het leven ondanks mijn rugpijn. Misschien heeft dat genieten wel een andere vorm en intensiteit, maar het kan weer. Sinds die tijd is dat gevoel niet weg geweest! Daar dank ik God voor, want Hij heeft het mij laten voelen, daar zo ver weg en hoog in de bergen.  

Foto

Voor een samenwerking met Fotofabriek, mocht ik een foto op hout laten afdrukken. Super leuk, maar wat kies je nou uit voor foto. We hebben in huis al foto's van ons als gezin. Dus ik wilde een foto met daarop iets wat voor ons belangrijk is. Al snel kwamen we samen op die life chancing vakantie. Want dat betekend voor ons beide veel. Het vertegenwoordig het begin van ons nieuwe leven waarbij mijn pijnlijke rug een onderdeel van het leven is, maar ons niet beperkt in het genieten. 

Om deze herinnering levend te houden door middel van een foto gingen we op zoek naar "DE" foto. Deze werd het... 

Deze foto namen we dus in Oostenrijk. Omdat we het gebied al kende, wisten we dat deze wandeling voor mij geschikt zou zijn. Grotendeels vlak om een groot stuwmeer heen. We zouden halverwege pauzeren, in de rugzak zaten een kleed, genoeg lekkers en een boek. We zouden daar neerploffen in het gras en de jongens laten spelen in het water. Zo ging het ook. We hebben daar heel de middag door gebracht en zo intens genoten. Het was nog vroeg in onze vakantie, maar ik denk dat deze dag voor mij het kantelpunt was. Reden genoeg om dit plaatje te laten afdrukken.

Fotofabriek.nl

Ik werkte al eerder samen met Fotofabriek.nl toen liet ik jullie het fotoboek zien wat ik gemaakt had. Bij hun kan je op heel veel dingen laten afdrukken. Zo dus ook op hout. Voor het afdrukken op hout heb je meerdere opties. Wij hebben die van ons laten afdrukken op hout uit 1 stuk, je kan er ook voor kiezen om diverse latjes hout als achtergrond te gebruiken. Doordat je op hout afdrukt lijkt de foto meer structuur te hebben en dat geeft een leuk effect. Onze foto is liggend afgedrukt op het formaat 20x30, maar zo'n beetje alle formaten zijn mogelijk. Ook is er een mogelijkheid om af te laten drukken om tegeltjes, kurk, plexiglas en aluminium. Mogelijkheden genoeg dus! Ik ben erg tevreden over de kwaliteit van het fotoboek, maar nu ook van mijn wanddecoratie en hun snelle service.

De foto heeft een mooi plekje in huis gevonden, voorlopig mag hij op het plankje staan bij het tekstbord en schuin erboven een moderne originele klok uit het Zwarte Woud. 

~de foto in deze post werd gesponsord door de Fotofabriek.nl~

Drukte en veranderingen bij Uit Mijn Keukentje...

Al eerder schreef ik hier over dat er achter de schermen nogal wat dingen aan het veranderen zijn. Het is voor mij persoonlijk erg druk, met nieuw werk en nog steeds een sollicitatie verplichting. Naast dat nieuwe werk, is er ook nog een huishouden, een gezin, vrije tijd en ook nog steeds mijn chronische rugpijn... 

Vrije tijd

Iets wat ik altijd genoeg gehad heb omdat ik 14 uur in de week werkte. Daarnaast ben ik de afgelopen 1,5 jaar grotendeels ziek thuis geweest en had ik naast mijn ziek zijn heeel veel vrije tijd. Dus ik kon knutselen, lezen, afspreken met vriendinnen. Wat ook binnen mijn vrije tijd viel was koken voor mijn blog. Ik hield wel eens een kookweek en verzon ik wel 10 nieuwe recepten en kookte die in 1 week. Om ze vervolgens op de foto te zetten en uit te werken. Jullie snappen wel dat er steeds meer tijd in mijn blog ging zitten. Langzaam maar zeker verschoof mijn blog van complete foodblog naar een meer lifestyle blog. Iets wat me heel goed beviel. Alle jaren heb ik 5 of 6 keer in de week gepost en dat vond ik heerlijk. De afgelopen maanden zit dit veel meer op mijn nek en begint het te voelen als een moeten.

Bloggen is een hobby

Nu is bloggen mijn hobby en verdien ik er geen cent mee. Dus het moet wel leuk blijven. Om het leuk te houden voor mezelf ben ik dus steeds meer over lifestyle en ons leven gaan schrijven. Heerlijk. Ik merk steeds meer dat het koken nog steeds mijn hart heeft, maar ik eigenlijk wel zo'n beetje alles verzonnen heb wat ik wil verzinnen. Mijn blog heet Uit Mijn Keukentje en heb ik ooit opgezet om jullie mee te laten kijken wat er uit mijn keukentje komt. Ooit heb ik dus ook besloten dat ik alleen maar kook/blog over wat wij dus eten en koken. Het voelt op het moment alsof mijn opties op zijn. Als je mijn blog al langer volgt zal je bv opvallen dat ik weinig vis recepten online heb staan, nog minder asperge gerechten en om over sushi achtige zaken maar te zwijgen. Dit is voor mij compleet logisch, want dit eten we weinig tot niet en komt dus ook niet uit mijn keukentje gerold. 

Voor mijn gevoel heb ik dus zo'n beetje alles gekookt wat er te koken valt binnen de smaken van ons gezin. En dat is helemaal oke. Ik heb een blog vol met mooie recepten, maar de drang in mij om er nog meer te maken is een beetje weg. Dus ik heb besloten dat van mezelf ook niet meer zo te hoeven. Ik mag daar ontspannen mee omgaan. Gelukkig hou ik van afwisselingen en probeer ik vaak nieuwe dingen. Dus er zullen heus nog wel recepten voorbij blijven komen. Maar niet meer zoveel in de week. 

Van 5x naar 3x in de week

Vroeger werkte ik een maand vooruit. Dat kon omdat ik dus kookweken hield en dan een berg recepten op voorraad had. Ik sta minder in de keuken omdat dit lichamelijk nog een uitdaging blijft en ook is de drang zoals hierboven beschreven afgenomen. Dat maakt dat ik minder "voorraad" heb in mijn blog artikelen en dus niet meer een maand vooruit kan werken. Sterker nog .... soms schrijf ik de dag van tevoren mijn blogs nog. Helemaal niet erg, ook wel weer erg leuk. Maar als je dan 5 of 6 dagen content wil plaatsen is dat in combinatie met 20 uur werken in de week gewoon teveel. Dus ik besloot van de week mijn streven los te laten. Vanaf nu kan je nog 3x in de week een blog van mijn hand verwachten. Ik zeg bewust van mijn hand. Want de gastblogs verzorgd door de vaste gastbloggers en de eenmalige gastbloggers komen nog wel extra online. Maar dat zal per week verschillen. Op maandag, woensdag en vrijdag zullen er blogs van mij online komen. Wat er in de toekomst gaat gebeuren weet niemand, dus pin me niet vast op die 3x of die dagen.... Dit maakt dat ik naast mijn hobby bloggen ook nog tijd over hou voor dat kopje thee bij een vriendin of lekker creatief bezig zijn... 

Bedankt

Gelijk maar even gebruik maken van deze blog...want ik wil jullie lieve blog lezers bedanken! Ik geniet van jullie interesse, meedenken en meeleven! Dat maakt voor mij bloggen het allerleukst!

Onderwerpen...

Omdat ik steeds meer over andere onderwerpen schrijf ben ik ook heel erg benieuwd naar jullie mening. Wat zou jij graag lezen voor artikelen op mijn blog. Over welke onderwerpen moet ik volgens jou eens schrijven, laat ze achter als reactie of stuur me een mailtje!

Gastblog Sestra: Nieuw leven

Keuzes maken... 

Een nieuw begin...

Drempels over...

Maar niet alleen!

Op Sestra staat een nieuwe gastblog van mijn hand.

Nu mijn revalidatie erop zit, is de deur van het revalidatiecentrum achter me dichtgegaan. Mijn rugzakje is gevuld met extra kennis en inspiratie. Vijf maanden moest ik intensief revalideren om te leren omgaan met mijn chronische bekken- en rugpijn. Als ik terugkijk op het traject heb ik heel veel geleerd en sta ik op de drempel van een nieuw leven. Nieuw, omdat ik beperkt ben en blijf, en dus een nieuwe modus moet gaan vinden in ons leven. Sterker nog, ons hele gezin moet een nieuwe start maken.

De rest kan je op de site van Sestra lezen

Happy Moments Foto-Plakboek

Geinspireerd door een vriendin ben ik een plak-fotoboek gaan bijhouden van al mijn happy moments... Vandaag laat ik jullie zien hoe ik die maak en waarom ik het belangrijk vind om hem bij te houden...

Happy Moments

Ik maak veel foto's met mijn telefoon en camera. Heerlijk kan er van genieten, maar uiteindelijk doe ik weinig met deze foto's. Omdat ik tijdens het revalideren geleerd heb om mijn happy moments, hoe klein ze ook zijn te koesteren, maakte ik eerder al een dagboekje daarvoor. Om zo bewust te worden van al het moois dat er toch iedere dag gebeurd. Maar naast al die kleine dingen, denk aan vlinders, geur van gemaaid gras, nagels die gelakt zijn, taartje eten, knuffel van een kind... Zijn er ook grotere geniet momenten, zoals een dag uit, een koffiedate met een vriendin, date night met je geliefde, verjaardagen, filmavondje met je gezin, feestdagen....Daarnaast zijn er in mijn beleving ook mega toffe momenten, dan denk ik aan bv vakanties... Al deze dingen zijn belangrijk om bewust van te genieten. De kleinste dingen zijn het moeilijkst om op te merken en dus ook van te genieten. Maar soms merk ik toch ook dat ik makkelijk vergeet wat voor grote leuke dingen we gedaan hebben. Zeker aan het einde van een jaar en je terugkijkt... Veel vergeet je dan toch... pas als je weer een foto ziet, komen de herinneringen weer terug. Daarom dit boekje en uiteraard ook een goed excuus om weer eens lekker crea bezig te zijn.

Hoe maak ik het?

Zoals ik al schreef maak ik veel foto's. De leukste en meest bijzondere zet ik apart in een mapje in mijn telefoon. (Tip: kopieer ze ipv ze te verplaatsen, kan je ze later wissen en heb je ze toch nog in je normale lijst met foto's.) Bij alle uitjes verzamel ik bonnetjes, zakjes thee, verpakkingen van de koekjes, entree kaartjes, wat dan ook maar, wat je evt kan inplakken. Dit brengt in mijn echt het kind weer naar boven. Als kind deed ik dit namelijk altijd op vakantie. 

Als plakboekje gebruik ik een boekje in het formaat A5, zonder lijstjes zodat je je kan uitleven. 

1x in de zoveel tijd ga ik er lekker voor zitten, zorg dat ik al mijn verzamelde schatten in de buurt heb. Per activiteit heb ik meestal 2 bladzijdes, ik begin met de dag en datum. Zoek in mijn telefoon de foto's uit die ik graag zou willen gebruiken. Deze laat ik afdrukken in het formaat 10x10. Omdat ik altijd veel foto's in mijn map heb zitten moet ik echt kiezen, vaak kies ik dan de foto die me echt aan de gebeurtenis herinnerd. Lukt het me niet om te kiezen maak ik met een app een collage. Heb je toch meer foto's. 

En dan begint het leukste! Het versieren en aankleden van de bladzijde.... Bonnetjes inplakken, erbij tekenen, toffe quote erbij handletteren. Om de locatie van mijn foto's te bepalen heb ik een malletje. 

Ik vind het ook heerlijk om soms een mooie qoute bij een foto te zetten!

Alle bonnetje, verpakkingen en andere spulletjes plak ik vast met Pritt en zorg dat het leuk verdeeld is over de pagina.

Het allerleukste komt nog later :). 1x in de 3 maanden bestel ik de foto's online. Ik vind vierkante foto's met een witte rand zo leuk! Als ze binnen zijn is het heerlijk om ze in te plakken en de pagina's tot leven te zien komen!

Hieronder wat van de resultaten!

Leuke tip!... koop een oud woordenboek en scheur daar een bladzijde uit die te maken heeft met je foto..  zoals hierboven...met het woord Herfst.

Bovenste foto is een mini collage en vind ik zo'n leuk effect geven aan mijn fotoboekje :)

Bewust genieten...

Omdat ik dit boekje heb en er dus geregeld mee bezig ben, merk ik ook dat ik steeds meer momenten toevoeg aan dit boekje. Ook een "gewone spelletjesmiddag" op zondag is ineens bijzonder en waardevol genoeg om te herinneren! Met dit boekje ben ik ondertussen ver over de helft en de nieuwe ligt al klaar. Het is nu al waardevol om terug in te bladeren, laat staan over 10 jaar!

Goede voornemens... *Ilse

Goede Voornemens, 

De een heeft er een hekel aan de andere heeft een lijst vol. En toch is deze tijd van het jaar… zo aan het eind van het jaar en de start van een nieuw jaar een mooi moment om de balans op de te maken. Vaak komen daar wel conclusies uit en dingen die je je misschien voorneemt. Maakt dat het dan gelijk een goed voornemen? Dat is maar net hoe je er zelf mee omgaat denk ik!

De komende maand komen er 2 gastbloggers per week aan het woord die vertellen over hun goede voornemens. Dit doen ze aan de hand van een vragenlijst die ik heb opgesteld. Lijkt het je leuk om zelf ook eens gastblogger te zijn op Uit Mijn Keukentje? Stuur dan een mailtje naar uitmijnkeukentje @ hotmail.com (de spaties even er tussen het mailadres uithalen)

Zelf bijt ik de spits af en beantwoord mijn eigen vragen. Stiekem altijd lastig, want dan denk ik pffff wat een vraag... Oh oeps die verzon ik zelf ;)

Wie ben je? 

Ik ben Ilse ;). Mama van 2 heerlijke deugnietjes, getrouwd met mijn lief, 35 herfsten jong. Als hobby's heb ik schrijven, bible journaling, bullet journal, koken, fotografie en heeeel veel kletsen. Ik hou ontzettend van oude kaas en pure chocolade met zeezout. Mijn werk is wat onzeker. Ik ben chronisch pijnpatient, ik heb altijd pijn in mijn rug en bekken. Maar doe mijn best om dat niet mijn leven te laten bepalen. 

Als je nu terugkijkt op 2017, hoe was dat jaar voor jou?

2017 was een pittig maar tegelijk mooi jaar. Een jaar waarin ik veel pijn heb gehad. De bodem van mijn put bereikte, maar daar ook weer uit kwam. Tegelijk hebben we als gezin ook mooie momenten mogen beleven. Op vakantie, maar ook in de weekenden. Toch ben ik blij dat ik een punt kan zetten achter 2017 en met frisse moed kan beginnen aan een nieuw jaar. 

Wat waren de hoogtepunten en wat waren dieptepunten?

Het moment dat ik besefte dat ik het niet meer trok. De fysio die de knoop doorhakte om me door te sturen naar een revalidatie centrum. Revalideren heb ik met z'n 5 maanden en 3x in de week als heel zwaar ervaren. Uiteindelijk is het niet meer beter worden het diepste punt denk ik. Dat je dat te horen krijgt, je het zelf ook merkt aan je lichaam... dat was een dieptepunt. Alles wat ik daarmee los moest en moet laten doet zeer. 

Maar toch was het jaar niet allemaal ellende... We genoten van onze vakantie in de bergen, de plek waar ik zo graag ben. Kleine gezinsmomentjes 's avonds of in het weekend. Ik leerde genieten van de kleinste dingen en dat is zo waardevol. Hoe zwaar het revalideren ook was, ik heb daar ook zo ontzettend veel geleerd en had het niet willen missen. De rust die ik ervaar omdat ik kan accepteren dat het zo is zoals het is, is een groot hoogtepunt en zo waardevol. 

Als je dan afgelopen jaar overdenkt, welke dingen zijn er die je komend jaar anders wil doen? 

Ik wil weer leven... dat klinkt zwaar, maar afgelopen jaar stond in het teken van ziek zijn, revalideren, pijn en beperkingen. Vaak heb ik geroepen dat ik mijn leven terug wilde, nou dat komt niet meer terug, maar we mogen wel een nieuwe basis gaan leggen als gezin. Daar heb ik heel veel zin in. Daarbij dus ook mijn best doen om de beperkingen en pijn niet het leven te laten vergallen. Daar hoort ook bij beter luisteren naar mijn lichaam, dus die staat met stip op nummer 2. 

Welke voornemens heb je voor jezelf gemaakt voor 2018?

Best lastig om goede voornemens te maken vind ik altijd. 

• Ik zou graag 6 kilo af willen vallen, door beter op voeding en beweging te letten. Daar moet ik echt een nieuwe modus in vinden en dat is best lastig. 
• Een groot verlangen is om meer structuur en invulling aan mijn stille tijd te geven. Daarin is een stukje doorzetten en inplannen belangrijk. Maar ook hoe ik hem invul wil ik mee aan de slag gaan. 
• Het afgelopen jaar zijn we financieel ook wat makkelijker geweest, even snel wat halen bij de dure supermarkt of een frietje om de hoek. Al met al hakt dat er wel in. Dus het idee is om daar weer bewust mee bezig te zijn. 
• Ook wil ik meer quality time inplannen voor ons als gezin, maar ook als stel, maar ook voor ons persoonlijk met bv een goede vriend of vriendin. Goede agenda is hierbij wel nodig ;).

Wat heb je nodig om het vol te houden en zoek je hierbij ook steun bij anderen?

Ik heb zeker steun nodig van anderen. Door je voornemens uit te spreken worden ze "echter" en kan je makkelijker even steun vragen of tips als je het niet meer weet. Iemand die je even een spiegel voor durft te houden, maar ook praktisch. Die vraagt hoe het gaat of me letterlijk helpt. Bv. manlief moet niet met een zak chips naast me op de bank ploffen bv. Wel zo handig als hij er ook een beetje rekening mee houd en dat doet hij ook. 

Is het voor jou en je voornemens handig om ze in kleine stukjes te hakken, wat zijn voor jou dan de tussendoelen? 

Deze vraag werd aangereikt door mijn vriendin die meedacht met deze vragenlijst. En ik vind het zo slim om je voornemens in stukjes op te hakken. Zeker 6 kilo afvallen is voor mij nu best veel, aangezien ik weinig beweeg en eten is ook een stuk genieten en gezelligheid. Maar waarom zou ik daar niet kleine stapjes in maken... eerst maar eens 2 kilo, dan nog eens, enz. Maar ook met stille tijd, ik denk dat ik eerst goed op zoek ga naar hoe ik hem wil indelen. Om vervolgens het goed in mijn schema te gaan inplannen en daarbij ook nood mogelijkheden openhoudt. En ipv van veel Qtime inplannen, maar gewoon eens beginnen met 1 ding, dan de volgende en niet teveel in 1 keer willen. We hebben tenslotte nog 363 dagen dit jaar ;)

Als je je goede voornemens over meerdere vlakken verdeeld, is het rijker en dieper. Ipv je alleen maar te concentreren op bv afvallen of opruimen. Welke voornemens kan jij nog meer maken op het gebied van

Deze vraag laat mij nog meer nadenken over wat ik dit jaar wil. Maakt dat ik nog meer goede voornemens wil maken. 

• zorgen voor jezelf en je eigen lichaam

Zorgen voor mezelf is belangrijk en voor mijn lichaam ook. Ik wil geregeld lekker uitgebreid douchen en leren te houden van een lichaam wat me voor mijn gevoel zoveel ellende geeft. Daar hoort afvallen en weer bewuster bezig zijn met koolhydraatarm eten ook bij.

• gezin

De Qtime valt mooi onder dit kopje, maar ook willen we graag zoeken naar een manier om onze oude family nights te vervangen door iets wat nu beter bij ons past.

• vrienden 

Vrienden zijn zo belangrijk, maar ook daar hebben we afgelopen jaar keuzes in moeten maken. Daardoor veranderen vriendschappen, maar we willen zeker in onze lieve vrienden investeren. Hoe en met welke frequentie we dat doen is nog even zoeken. 

• werk

Het 2e spoor traject staat voor mij voor de deur en ik zie er tegen op. Tegelijk is het ook mijn kans om wat anders te vinden en er mee aan de slag te gaan. Ik heb me voorgenomen me daar voor de volle 100% voor in te zetten. Daarin hoop ik zo dat ik iets mag vinden wat binnen mijn grenzen valt en toch ook elementen bevat waarvan ik zo blij wordt. Tegelijk wil ik ook dit me niet laten beheersen. Waar mogelijk loslaten en genieten van wat wel kan. God voorziet en zal hierin ook helpen.

• medemens, vrijwilligerswerk, maatschappelijk

Best een lastig puntje vind ik. In december heb ik mijn vrijwilligerswerk opgezegd. Ik ben van mening dat waar mogelijk het wenselijk is dat mensen mee helpen in de maatschappij. Welke invulling je daar persoonlijk aan geeft is aan jou. Of dat nou vrijwilligerswerk, mantelzorg, of iets in je kerk is... Ik geloof dat je daar zelf beter van wordt en de maatschappij natuurlijk ook. En nu sta ik zelf op een punt dat ik misschien wel moet accepteren dat het niet mogelijk is voor mij op dit moment. Terwijl ik wel graag iets wil betekenen voor anderen. Nu ik dit schrijf besef ik dat je ook in hele kleine dingen iets voor een ander kan betekenen. Een kaartje, een bezoekje, een helpende hand oid... Misschien moet ik me daar op focussen, gewoon in het klein in eigen kring. 

Heb je een hekel aan goede voornemens? Dat kan! Vertel waarom heb je er een hekel aan?

Eigenlijk heb ik geen hekel aan goede voornemens. Ik vind niet dat dit perse aan het nieuwe jaar gekoppeld hoeft te zijn. Als jij het gevoel hebt dat iets anders moet in de lente, dan vooral gelijk op in zetten en niet gaan zitten wachten tot het oude jaar ;). Goede voornemens moet je maken voor jezelf, niet omdat het moet. 

Wanneer kijk jij terug op je leven, trek je conclusies en onderneemt je daar actie op?

Ik merk dat ik dit 2x per jaar bewust doe. In de zomervakantie is voor ons altijd zo'n moment dat je van een afstandje (vaak letterlijk) naar je leven kan kijken en ineens helder hebt waar het het afgelopen jaar niet lekker liep of juist wel. Aan het einde van het jaar heb ik dat toch ook wel, omdat je dan qua kalender terugblikt op je jaar. Dan komt bij ons alles nog eens even langs. Op beide momenten trek ik conclusies en ondernemen we actie.

______________________

vanaf nu kan je 2 wekelijks de invulling van 1 van de gastbloggers verwachten. Ik ben benieuwd naar hun bijdrage

Gastblog Sestra: Nieuwe hoop

De blogs op Sestra lopen achter op het proces waar ik nu in zit, maar toch wil ik deze delen met jullie! 

"Al een heel poosje liep ik bij de fysio, maar één keer per week bleek niet langer genoeg, dus werd mijn fysiopakket opgeschroefd en zou ik twee keer per week behandeld gaan worden.Beide keren trainde ik een uur samen met mijn fysio en thuis oefende ik ook veel. Dat moest en zou me weer op de been brengen, en met het  nieuwe plan van mijn fysio was mijn wilskracht weer geboren.
Ik kreeg zowaar weer hoop. Dit zou goed komen!"

_________________________

De rest van de blog kan je op de site van Sestra lezen

#TAG: Zing, Vecht, Huil, Bid, Lach, Werk en Bewonder

Ik werd door Lori van Mama's Jungle in maart getagt in een tag... In "blogland" zijn er meerdere van die tags, die vaak gebruikt worden om de blogger beter te leren kennen. Vaak door vragen of steekwoorden. Als blogger nodig je dan vaak andere bloggers weer uit om mee te doen aan de tag. Omdat er geen tijdsdruk achter zat heb ik de tag lekker even laten wachten tot een momentje dat het mij uitkwam. Dus eindelijk is daar dan dus mijn tag ;).  Nieuwsgierig naar de antwoorden van Lori? Die kan je hier lezen.

#TAG: 

Zing, Vecht, Huil, Bid, Lach, Werk en Bewonder 

Zing - Wanneer zing je?

Ten eerste kan ik eigenlijk niet zingen, maar als ik een fijn nummer hoor wat ik goed ken.,... dan zing ik graag mee :). Vaak als blij ben, maar ook als ik bezig ben. Als ik me verdrietig voel en een nummer me raakt dan kan ik ook nog wel eens meezingen. Met onze bijbelkring starten we met het zingen van wat liederen en in de kerk zingen we ook (alleen ben ik door mijn klachten al een tijd niet meer geweest) 

Vecht – Beschrijf de laatste keer dat je hebt gevochten, voor jezelf of een ander.

Ik heb een hekel aan vechten... Aan oorlog en geweld... Zelf nog nooit gevochten. Al ben ik aardig in gevecht met mezelf op het moment. Mijn lichaam doet niet meer wat het moet doen en dat is lichamelijk maar ook psychische een flinke strijd!

Huil – Ben je snel geëmotioneerd?

Huilen doe ik als ik heel erg boos ben of erg verdrietig. Al merk ik dat vermoeidheid en pijn hier de laatste tijd wel invloed op hebben. Ik kan erg geëmotioneerd raken door mooie momenten... Een tof gesprek, goed getimede knuffel, lied of als ik voor mijn gevoel een knipoog van God krijg. .. Dat raakt me en geeft me een brok in de keel. 

Bid – Hoe uit je jouw spiritualiteit? Waar geloof jij in? 

Het zal jullie niet ontgaan zijn maar ik ben christen. We gaan naar een PKN Hervormde gemeente. Thuis lezen we uit de bijbel, bidden, houden family nights, doe aan bible journaling en luister geregeld naar preken. Ook vind het heerlijk om met vrienden te praten over wie God is en wat Hij in ons leven doet. Ik uit mijn spiritualiteit niet... Het is compleet verweven met wie ik ben. En ik ben geen perfecte christen... want de perfecte mens bestaat niet... Maar ik mag geloven met vallen en opstaan. Dus ik maak fouten, zeg domme dingen en doe niet handig... Maar ik weet dat Gods hand altijd in de buurt is om me overeind te helpen en weer verder te lopen met me!

Lach – Wie maakt jou aan het lachen?

Ik lach snel... ik hou van lachen en grapjes. Onze jongste zoon is een grapjas en kan me goed laten lachen!.. Maar ook op het werk als collega's, met vrienden terwijl we in de tuin zitten of gewoon gezellig saampjes zijn.... Lach ik snel en makkelijk! Laatst vroeg iemand me zelfs "Lach je wel eens niet?"... Je straalt altijd... Nou geloof me... altijd lachen en stralen doe ik niet... Maar zeker veel :)

Werk – Werk je om te leven of leef je om te werken?

Ik werk als bloemist bij een Jumbo en daarnaast als vrijwilliger in een Hospice. Van beide geniet ik erg van. Ik hou van mijn werk, maar nog meer van het leven! Dus ik werk om te kunnen leven.... En zou ook goed zonder werk kunnen. Ik ben een bezige bij en ben graag bezig, maar kan mijn vrije tijd vullen met genoeg zinvolle dingen, dat ik werk niet nodig heb. Waarom dan wel werken, zoals ik zei... om te kunnen leven. We leven geen luxueus leven, maar vinden het toch fijn om finaniceel wat ruimer in ons vel te zitten, op vakantie te kunnen en nieuwe kleren te kunnen kopen als dat nodig is.  

Bewonder – Wie bewonder jij? En waarom?

Bewonderen... poef... Ik bewonder niet specifiek 1 groot persoon. Bewonderen klinkt zo groot. Ieder mens is uniek in zijn doen en laten. Uiteraard zijn er mensen die grote dingen bereiken, maar tegelijk zijn er ook veel mensen die met z'n allen grote dingen bereiken. Ik kan vooral bewondering hebben voor mensen die puur en open in het leven staan, die zich kwetsbaar op durven te stellen en nadenken over wat ze doen. Dat kunnen dus grote namen zijn of voor jullie onbekende namen... 

En nu mag ik wat bloggers uitnodigen om deze tag in te vullen.. Geen stress het hoeft niet nu.... ik heb hem ook lang laten liggen. Vind je het niks, dan is dat ook goed ;). Ik wil vragen aan Julia van Gezinsleven, Amelie van Blond met een groen geloof, Lieneke van Lina Schrijft en Deborah van Kijkmomentjes vragen of ze hem ook in willen vullen!

Gastblog op Sestra: Stil stond mijn trein

Kennen jullie Sestra? 

Een site voor christelijk vrouwen, een plek voor bemoediging, om te lezen, om geinspireerd te raken. Al jaren mag ik als gastblogger schrijven op hun site. Ik schreef over geloofsopvoeding, gekoppeld aan mijn andere blog Family Nights. Omdat ik niet de energie heb om zulke avonden voor te bereiden of om ze uit te voeren als gezin. Staan die avonden even op een laag pitje. Ook mijn andere blog, maar dus ook de gastblogs voor Sestra stonden op pauze. Tot de vraag kwam of ik evt over iets anders zou willen bloggen. Want schrijven blijf ik super leuk vinden. Ik heb besloten op hun site als gastblogger te schrijven over mijn leven op dit moment. Omdat jullie hier meelezen wil ik jullie ook graag meelaten lezen op Sestra. 

"Al weken, nee maanden, was ik aan het tobben met klachten in mijn bil, wat zich uitbreidde naar mijn heup en later ook onderrug. Twee fysio’s kneden er heel wat op los, maar het mocht niet baten. En voor mijn gevoel stond eind november mijn levenstrein ineens stil."

__________________________

Wil je de rest van de blog lezen, klik dan even door naar de site van Sestra
Ben benieuwd wat jullie van mijn nieuwe blog vinden daar en of jullie Sestra al kende!?

Bemoedigd laten worden

Als jullie al langer meelezen weten jullie dat ik al langer tob met lichamelijke klachten. Misschien druk ik het dan te zwak uit. Want de waarheid is hard ik heb chronische lage rug en bekkenklachten en daar achteraan nog een hele reeks met andere moeilijke woorden die ik jullie maar bespaar. 

Toen ik nog werkte en "alles" nog ging, wilde ik zo min mogelijk delen en wist maar een select groepje om ons heen wat er aan de hand was. Naar mate het erger werd, vond ik het ook lastiger wat moet ik nou wel of niet delen en met wie? 

Dan sta je op het schoolplein en vraagt moeder X blij hoe het met je is en wilde ik het liefst wel in huilen uitbarsten omdat het niet goed gaat... 

Of krijg je van vage kennissen de vraag waarom je thuis bent

 en niet aan het werk?

Of van klanten uit de winkel missen je, 

sommigen dachten zelfs dat ik gestopt was met werken...

Maar ook dichterbij, mensen uit onze kerk, 

vragen geregeld aan Hans waar ik ben en hoe het met me is...

Lastig... 

Want voor mij voelde het delen als zwak en ik kon toch nog alles. Sinds ik ziek thuis ben (eind november) zijn we toch steeds meer gaan delen.. En in plaats van zielig gevonden te worden, krijg ik medeleven.... Dat is dus duidelijk wat anders. Er komen geregeld mensen even een bakkie doen. Krijg spontane kadootjes of bloemen. Kaarten vallen ook geregeld in de bus. Of ineens een lief berichtje via een van de sociale media's... 

Het blijft lastig, als iemand blij aan je vraagt hoe het gaat.... Want wat vertel je wel en wat vertel je niet. Ik merk dat het handig is om voor mezelf een aantal "standaard" antwoorden gereed te hebben. En voor verschillende categorieën mensen. Dat klink naar, maar we kennen het allemaal... We hebben hele goede vrienden, vrienden, kennissen, vage kennissen en voorbijgangers die we nauwelijks toch kennen maar toch soms ergens tegen komen. Met die hele goede vrienden deel ik meer dan die vage kennissen... Daarbij komt ook nog eens dat die goede vrienden beter op de hoogte zijn en minder hoef uit te leggen... 

Wat ik wel geleerd heb is dat delen helpt. Je geeft de ander de kans om jou te bemoedigen. Om je te steunen en te helpen. Mensen snappen het als je zegt dat iets niet kan omdat je zo'n last of pijn hebt. Fijn deze uitwerking... Al duurde het wel maanden om zover te komen en tot dit besef te komen. Dus mocht je je herkennen in het hebben van pijn of verdriet of wat dan ook... en vind je het lastig om dat te delen... Probeer het eens! 

En ja er zit ook een keerzijde aan.... Soms als ik iemand "mijn" hele verhaal even vertel zie ik ze schrikken en reageren ze super lief en aardig. Er wordt hulp geboden en de woorden "heftig zeg", "zwaar voor je/jullie" en "pittig" vallen dan vaak... Die woorden triggeren... Eigenlijk zetten die je even stil bij je eigen situatie die gek genoeg al zo "normaal" geworden is... 

Is dat stil staan erg? Is het erg dat het even pijn doet en weer binnenkomt? Zou ik willen dat die mensen anders reageren? Nee eigenlijk niet... Want het is zoals het is... en soms is het ook goed om te beseffen dat het niet niks is. Zoiets moet je natuurlijk niet dagelijks hebben, dan zou je wel erg verdrietig kunnen worden. 

Dus lieve mensen... geef een ander de kans om jou te bemoedigen.. 

En lieve mensen... dank je dat jullie ons bemoedigen!

Afscheid

Al 2 keer deed ik niet mee met de christelijke blog hop....

een keertje kwam het echt niet uit en bij de andere zag ik het niet zitten om over het thema te bloggen....

Toen ik nu op de blog van Maahtje het nieuwe thema las...

tja toen wist ik het even niet.

Maahtje koos als thema

AFSCHEID....

een thema wat ik lastig vind te combineren met 

mijn huis tuin en keuken blog.... 

Daarom vandaag een ander soort blog dan anders... 

Maar het is net zo goed een onderdeel van mijn leven

Al ruim 4 jaar werk in het hospice hier in het dorp... 4 jaar geleden werd het nieuw gebouwd en wij als vrijwilligers opgeleid. Iedere week draai ik 1 dienst van 4 uur. Elke dienst zie het gebeuren.... afscheid....

Als mensen bij ons binnen komen hebben ze al een heel traject achter de rug en al veel afscheid moeten nemen. 

Afscheid hebben ze moeten nemen van hun gezondheid...

afscheid van de vanzelfsprekendheid van leven...

afscheid van werken...

afscheid van zelfstandig zijn...

afscheid nemen van de hoop op genezing...

afscheid nemen van hun huis....

Hun gang naar ons bijna thuis huis, is hun laatste gang...

en bij ons in ons mooie huis, 

vol lieve mensen die voor ze willen zorgen 

gaat het afscheid nemen hard verder....

niet meer uit bed kunnen..

niet meer kunnen eten...

niet meer naar het toilet kunnen gaan, 

en hulp nodig hebben bij het schoonmaken van je billen...

niet goed meer kunnen slikken...

niet meer kunnen praten met je geliefden...

en uiteindelijk moet je afscheid nemen van het leven.....

iedere week sta ik weer aan een bed,

 waar aan de lopende band afscheid genomen wordt... 

iedere week raakt het me weer... 

maar ik mag ook leren, leren van hun afscheid...

 leren van hun levenswijsheid... 

leren van hun geloof...

leren van hun verdriet en van hun dankbaarheid...

leren van hun leven...

op afscheid en sterven ligt hier thuis geen taboe, 

het is een open onderwerp en er wordt geregeld over gesproken...

maar wij mogen weten dat als we hier op aarde afscheid moeten nemen... dat het een tot ziens zal zijn.... want er wacht ons een feest... een eeuwig feest... en tijdens die eeuwigheid zal er geen afscheid meer bestaan...

Onderstaand lied werd ik door geraakt...

vooral door de laatste regels...

"Als het einde komt

en als ik dan bang ben

mag ik dan bij U?

Als het einde komt

en als ik dan alleen ben

mag ik dan bij U?"

Met deze blog doe ik mee aan de christelijke blog hop van juni